เป็นธรรมชาติเฟร็ดเอื้อมมือไปหยิบไม้กางเขนและแสดงความคิดเห็นว่า “แต่ฝีมือช่างหยาบจริงๆ จะเอาไปเป็นยันต์เหรอ?”“ถ้าจะทำเครื่องรางแล้วขาย ฉันจะทำให้มันละเอียดขึ้นอย่างแน่นอน” อัลเบิร์ตพูดอย่างเคร่งขรึม“นายแน่ใจหรือว่าสิ่งของที่สร้างโดยต้นไม้สามารถปกป้องผู้คนจากสิ่งมีชีวิตมืดได้?””ใครจะรู้.” อัลเบิร์ตยังไม่แน่ใจว่าเครื่องรางในมือของเขามีประสิทธิภาพหรือไม่ แต่ก็ไม่ยากที่จะรู้ แค่ขอให้ใครสักคนลองมันก็พอ
สายลมพัดพาความเย็นสบายของฤดูใบไม้ร่วง เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างของหอคอยกริฟฟินดอร์ คุณจะเห็นนักเรียนกำลังเล่นอยู่บนสนามหญ้า
ประตูทางเข้าห้องนั่งเล่นถูกเปิดออกโดย ลี จอร์แดนเพิ่งเดินเข้ามาจากโถงทางเดินแล้วมองไปรอบๆ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่อัลเบิร์ตที่นั่งข้างเตาผิง เขาก้าวมาอย่างรวดเร็ว และพูดขณะเดินว่า “อัลเบิร์ต ฉันได้ยินมาว่านายไปตีนักเรียนสลิธีรินหรอ”ทันทีที่เขาพูดออกไป หลายคนในห้องนั่งเล่นก็หันกลับมามองที่นี่ ราวกับว่าพวกเขาสนใจหัวข้อนี้มาก”โอ้” อัลเบิร์ตหยุดสิ่งที่เขาทำ เงยหน้าขึ้นและมองไปยังลี จอร์แดน ที่กำลังมาที่นี่ และถามด้วยแววตาที่งุนงงว่า “ฉันจะตีนักเรียนสลิธีรินไปเพื่ออะไร”“มันก็จริง”ในเวลานี้ ทางเข้าห้องรับรองของกริฟฟินดอร์ถูกเปิดอีกครั้ง และเฟร็ดกับจอร์จรีบเดินข้ามทางเดินมา“เราได้ยินมาว่านายไปตีคนของสลิธีริน” ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่น พวกเขาก็มองดูอัลเบิร์ตขึ้นลง และพ
