ที่ชนไหล่ของเขาล้มไปเอง และอัลเบิร์ตก็ประหลาดใจดูก็รู้ว่าใครคือคนที่มีปัญหาจากนั้นอัลเบิร์ตก็ยื่นมืออย่างสุภาพบุรุษให้อีกคนและถามว่าเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่คนนั้นคงอยากจะใช้สิ่งนี้เพื่อทำให้อัลเบิร์ตล้มลงกับพื้นด้วย แต่ด้วยเหตุนี้ เขาจึงจับมือของอัลเบิร์ตและถูกบีบอย่างแรง และทำได้เพียงหลั่งน้ำตาอย่างเจ็บปวดจากสายตาของผู้ที่ได้เห็นอัลเบิร์ตควรมีท่าทางไร้เดียงสาและซื่อ แต่เขาไม่รู้ว่าจะมันกลายเป็นว่าอัลเบิร์ตเอาชนะนักเรียนสลิธีรินได้ยังไง“ชายคนนั้นเข้าไปในห้องพยาบาลของโรงเรียนและว่ากันว่ามาดามปอมฟรีย์ช่วยให้เขาหายดีแล้ว”“ที่จริงไหล่ฉันก็เจ็บเหมือนกัน” อัลเบิร์ตก็พูดอย่างจริงจังทั้งสามกลอกตาเข้าหากัน“ยังไงก็ตาม ฉันก็ตกเป็นเหยื่อของเรื่องนี้ด้วย ใครจะไปรู้ว่าเขาเป็นเหมือนกระเบื้องเคลือบที่สามารถหักได้เมื่อสัมผัส”เมื่อได้ยินอัลเบิร์ตใช้กระเบื้องเคลือบที่เปราะบางเพื่อบรรยายถึงนักเรียนสลิธีริน คนที่ได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้นักเรียนของกริฟฟินดอร์และสลิธีรินไม่เคยชอบขี้หน้ากัน”นายกำลังทำอะไร?” ลีจอร์แดน ไม่ได้เข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้ มองดูอัลเบิร์ตกำลังตัดไม้“ฉันไม่ได้บอกว่าฉันกำลังฝึกคาถาตัดอยู่หรอ” อัลเบิร์ตหยิบไม้กางเขนขึ้นมาและมีวัตถุรูปวงกลมอยู่ข้างๆ“นี่ดูเหมือนจะเป็นไม้ของต้นวิกเกนทรี!” จอร์จพูดขึ้นทันที“อืม ฉันได้มันมาจากแฮกริดเมื่อนานมาแล้ว และใช้เพื่อฝึกคาถาตัด” อัลเบิร์ตพยักหน้าอย่าง
