กเรียนสลิธีริน คนที่ได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้นักเรียนของกริฟฟินดอร์และสลิธีรินไม่เคยชอบขี้หน้ากัน”นายกำลังทำอะไร?” ลีจอร์แดน ไม่ได้เข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้ มองดูอัลเบิร์ตกำลังตัดไม้“ฉันไม่ได้บอกว่าฉันกำลังฝึกคาถาตัดอยู่หรอ” อัลเบิร์ตหยิบไม้กางเขนขึ้นมาและมีวัตถุรูปวงกลมอยู่ข้างๆ“นี่ดูเหมือนจะเป็นไม้ของต้นวิกเกนทรี!” จอร์จพูดขึ้นทันที“อืม ฉันได้มันมาจากแฮกริดเมื่อนานมาแล้ว และใช้เพื่อฝึกคาถาตัด” อัลเบิร์ตพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติเฟร็ดเอื้อมมือไปหยิบไม้กางเขนและแสดงความคิดเห็นว่า “แต่ฝีมือช่างหยาบจริงๆ จะเอาไปเป็นยันต์เหรอ?”“ถ้าจะทำเครื่องรางแล้วขาย ฉันจะทำให้มันละเอียดขึ้นอย่างแน่นอน” อัลเบิร์ตพูดอย่างเคร่งขรึม“นายแน่ใจหรือว่าสิ่งของที่สร้างโดยต้นไม้สามารถปกป้องผู้คนจากสิ่งมีชีวิตมืดได้?””ใครจะรู้.” อัลเบิร์ตยังไม่แน่ใจว่าเครื่องรางในมือของเขามีประสิทธิภาพหรือไม่ แต่ก็ไม่ยากที่จะรู้ แค่ขอให้ใครสักคนลองมันก็พอ
พระอาทิตย์กำลังส่องแสงในวันหยุดสุดสัปดาห์
สายลมพัดพาความเย็นสบายของฤดูใบไม้ร่วง เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างของหอคอยกริฟฟินดอร์ คุณจะเห็นนักเรียนกำลังเล่นอยู่บนสนามหญ้าประตูทางเข้าห้องนั่งเล่นถูกเปิดออกโดย ลี จอร์แดนเพิ่งเดินเข้ามาจากโถงทางเดินแล้วมองไปรอบๆ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่อัลเบิร์ตที่นั่งข้างเตาผิง เขาก้าวมาอย่างรวดเร็ว และพูดขณะเดินว่า “อัลเบิร์ต ฉันได้ยินมาว่านายไปตีนักเรีย
