รตามธรรมเนียมแล้ว เธอยังเน้นอีกว่าเธอยังมีส่วนในการทำเค้กอีกด้วย”สุขสันต์วันเกิดนะ” แชนน่ารู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นและให้พรแก่อัลเบิร์ต”ขอบคุณนะ” อัลเบิร์ตหยิบมีดและส้อมใหม่ขึ้นมา ตัดเค้กช็อกโกแลตในกล่องออกเป็นหกชิ้น แล้วแจกจ่ายให้คนรู้จักหลายคนรอบตัวเขาคำอวยพรวันเกิดดังก้องอยู่ในหูของเขาอยู่หลายคนดีกว่าอยู่คนเดียวอยู่แล้วอย่างไรก็ตามเขาต้องไปเรียนในภายหลัง และไม่สะดวกที่จะนำสิ่งนี้มา ถ้าใส่กระเป๋าเป้มันก็จะถูกบีบซึ่งจะทำให้ความหวังดีของครอบครัวเสียไป ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออัลเบิร์ตเพิ่งกินข้าวเข้าไป“ว้าว นายแก่ขึ้นอีกปีหนึ่งแล้ว เก่งมาก” จอร์จพูดติดตลกขณะกินเค้กช็อกโกแลต“ถ้านายเกิดเร็วกว่านี้ 20 วัน นายสามารถลงทะเบียนเร็วกว่านั้นหนึ่งปี”“ใช่” อัลเบิร์ตไม่ได้จริงจังกับมันมากนัก และพูดเบาๆ ว่า “ อย่างไรก็ตาม การลงทะเบียนเรียนในปีต่อมาก็ไม่เลว “มีคนอยู่หลายคน แต่ไม่มีใครเข้าใจความหมายของประโยคนี้“ยังไงก็เถอะ หนังสือสองเล่มนี้เป็นของขวัญวันเกิดใช่มั้ย?” แองเจลิน่าดูบรรจุภัณฑ์ที่แกะกล่องแล้วพบว่ามีหนังสือหนาสองเล่มอยู่ข้างใน เล่มบนสุดมี “หลักเศรษฐศาสตร์”“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” อัลเบิร์ตถามแองเจลิน่า มองมาที่เขาอย่างงุนงงแองเจลิน่ารู้สึกว่ามุมปากของเธอกระตุก มีบางอย่างผิดปกติในดวงตาของอัลเบิร์ต และเธอก็รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่งทำไมคนๆนี้ถึงมาอยู่ในกริฟฟินดอร์?”ขอดูได้ไห
