จะอ้อมไปทางอื่นเฟร็ดเริ่มช้าลง หายใจเข้า เขามองไปจากแผนที่นั้น และพูดอย่างร่าเริงว่า “ฟิลช์หยุดแล้ว ฉันคิดว่าเขายังสับสนอยู่”“อันที่จริงมันค่อนข้างน่าสนใจกับการเล่นไล่จับกับฟิลช์” ก่อนการไล่จับของฟิลช์ จอร์จรู้สึกง่วงมาก แต่ตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยว่า “เรื่องนี้คงทำให้เราสนุกไปอีกหลายเดือน”“ตึ๋ง ตึ๋ง ตึ๋งตึ๋ง เด็กปี1จอมซน เดินเล่นตอนกลางดึก” จู่ๆพิฟส์ก็กระโดดออกจากห้องเก็บรางวัล และหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน กรีดร้องอย่างมีความสุข”ไงพิพฟ์” จอร์จยกมือขึ้นและทักทายพิฟส์ “แมวของ ฟิลช์กำลังไล่เราจากด้านหลัง นายอยากไปแกล้งเขาไหม”“ฉันหวังว่าพวกนายจะถูกฟิลช์จับได้มากกว่าอะ” ดวงตาของ ผีพิฟส์เป็นประกายอย่างซุกซน“ไม่มีทางหรอก แถมฟิลช์พยายามตามจับเราอยู่ตลอด” เฟร็ดยักไหล่ หยิบไม้กายสิทธิ์และใช้คาถาปลดล็อคเพื่อเปิดประตูไม้ที่นำไปสู่ทางเดินอีกห้องหนึ่ง“เอ่อ บางทีฉันควรบอกฟิลช์” พิฟส์กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “นี่คงจะดีกับพวกนายเนอะ”“ลองบอกเขาสิ” จอร์จปิดประตูด้วยมือและพูดอย่างไม่พอใจว่า “แต่ ฉันได้ยินมาว่าความสัมพันธ์ของพวกนายไม่ได้ดีกันหนิ นายอยากเห็นฟิลช์มีความสุขเหรอ”เฟร็ดโบกมือให้พิฟส์ “ฉันคงไม่ต้องพูดหรอกนะ””ไอ้พวกนักเรียนแหกกฏ!” พิฟส์ ซึ่งถูกทำร้ายโดยทั้งสอง ทันใดนั้นตะโกนว่า “มาที่ ห้องเก็บรางวัล!!”“พิฟส์นี่น่ารำคาญชะมัด” จอร์จพึมพำและเปลือกตาของเขากระตุก“ถ้าไม่ตะโกนก็คงไม่เรียกว่าพิฟส
