์หรอก” เฟร็ดเหลือบมองแผนที่ทันที และฟิลช์ก็วิ่งไปทางด้านนี้ด้วยความเร็วที่เร็วมาก“เงียบไปเลยพิฟส์”เฟร็ดและจอร์จกลับมาที่เดิม พิฟส์ยังคงอยู่ในทางเดินและไม่ออกไปทันที“ไม่ นายควรทำให้พิฟส์ตะโกนดังกว่านี้” เฟร็ดพึมพำ “เอาให้คอแตกไปเลย!”“ตามที่ขอ.”พิฟส์เห็นทั้งสองกลับมา จู่ๆ ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเฟร็ด และตะโกนว่า: “นี่ พวกนักเรียนน่ารังเกียจอยู่ที่นี่แล้ว”เฟร็ดทำท่าทางหยาบคายใส่พิฟส์ก่อนจากไป และหายตัวไปอยู่ที่มุมทางเดินพร้อมกับจอร์จ“พิฟส์?”ครู่ต่อมา ฟิลช์ก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า “เร็วเข้าแล้วบอกฉันทีว่าพวกมันไปไหน””นายควรพูดว่า ‘ได้โปรด'”ฟิลช์ไม่ได้ตั้งใจจะพูดเรื่องไร้สาระกับพิฟส์แต่กำลังจะไล่ตามแมวของเขา คืนนี้เขากำลังจะเป็นบ้า เจ้าพวกนั้นกล้าเล่นไล่จับกับเขาตัวเรื่องแบบนี้มันไม่เคยมีมาก่อน!ฟิลช์ไม่เคยได้รับความอับอายเช่นนี้ เขาต้องจับนักเรียนเหล่านั้นและลงโทษพวกเขาอย่างรุนแรง”เกิดอะไรขึ้น?” สเนปปรากฏตัวที่โถงทางเดินในชุดนอน“ศาสตราจารย์ครับ มีคนเดินไปมาตอนกลางคืน และผมกำลังพยายามจะจับพวกเขา” ฟิลช์กัดฟันแล้วพูดว่า “พิฟส์รู้ว่าเป็นใคร แต่เขาไม่พูด”สเนปเงยหน้าขึ้นมองพิฟส์แล้วถามว่า “พิฟส์พวกนั้นเป็นใคร”“เด็กใหม่สองคนที่น่ารังเกียจของกริฟฟินดอร์” พิฟส์พูด พลางจ้องไปที่ฟิลช์ “เจ้าตัวเล็กสองคนบอกว่านายจับพวกเขาไม่ได้หรอก!”พิฟส์มองไปที่ใบหน้าบิดเบี้ยวของฟิลช์ที่เต็มไปด้วยความโกรธและบินจากไปอย่างม
