จู่ๆ ก็มีแสงสว่างส่องเข้ามาในความมืด และลี จอร์แดนก็มองไปทางแหล่งกำเนิดแสง เขาเห็นเพียงฝาแฝดคนนึงที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะ หันกลับมาที่นี่ แสงสีซีดของปลายไม้กายสิทธิ์เคลื่อนขึ้นไปบนร่างกายของเขา และในที่สุดก็หยุดที่ไหล่ของเขา
ลีจอร์แดนเห็นชัดแล้วว่าคนๆนี้…ไม่มีหัว!!!
“นี่…” สีหน้าของลีหยุดนิ่ง และเขาก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
จริงๆ ฉากนี้ก็ยังดูน่ากลัวจริงๆ โดยเฉพาะในที่มืด
“แค่กๆ หยุดสร้างปัญหา พวกนายทำให้เขากลัวแล้ว!” อัลเบิร์ตกลั้นเสียงหัวเราะของเขาไว้ เอื้อมมือออกไปและดึงผ้าเช็ดตัวที่มองไม่เห็นออกจากหัวของเฟร็ดเพื่อให้ศีรษะของเขาโล่ง
“เขาเป็นไรไป” จอร์จเปิดไฟอีกครั้ง และมองไปที่ลีจอร์แดนที่ตกตะลึง และมองดูน้องชายฝาแฝดของเขาอย่างตำหนิ ราวกับว่าทุกอย่างเป็นความผิดของเฟร็ด
“ไม่ร้สิ นายกลัวหรอ?” เฟร็ดเอื้อมมือไปแตะตัวลี จอร์แดน แต่อัลเบิร์ตหยุดเขาไว้
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน แต่ลีจอร์แดนก็ยังไม่ฟื้นจากความมึนงง และทุกคนก็เริ่มกระสับกระส่ายกระจายไปอย่างเงียบ ๆ ในห้อง
“ฮ่าๆๆๆ!” สุดท้ายลีจอร์แดนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ทำให้ทั้งสามคนในห้องตกตะลึง
“นายสบายดีไหม!” เฟร็ดถามอย่างสงสัย
“ฉันไม่เป็นไร” ลีจอร์แดนทำให้ผีมองทั้งสามคน เห็นได้ชัดว่าปฏิกิริยาตอนนี้แสร้งทำเป็นเห็นได้ชัดว่า “นายทำฉันตกใจมาก”
จอร์จพูดอย่างโกรธเคืองว่า “เราสิโดนนายทำให้ตกใจ”
