“หมายถึงนี่หรอ?” อัลเบิร์ตส่งผ้าเช็ดตัวให้เฟร็ดซึ่งเขาปล่อยคำสาปผี “ฉันใช้คาถาผีลงบนผ้าเช็ดตัว”
“เจ๋ง” จอร์จก็ไปดูด้วย “อย่างไรก็ตาม มันยังมีข้อบกพร่องอยู่”
“ในตอนนี้ทำได้เพียงแค่นี้แหละ” เวทมนตร์คาถาของอัลเบิร์ตได้รับการอัปเกรดเป็นระดับ 1 แล้ว แต่ผลของการล่องหนยังไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ ตราบใดที่เป็นพ่อมดที่ฉลาด ก็ไม่ยากที่จะมองเห็นข้อบกพร่อง “มันเหมือนใช้เวทย์มนตร์นี้สร้างผ้าคลุมล่องหนที่ด้อยกว่า”
“ผ้าคลุมล่องหน?” เฟร็ดถามอย่างแปลกใจว่า “ฉันเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่ทำไมมันถึงด้อยกว่ากันล่ะ?”
อัลเบิร์ตอธิบายว่า “เอฟเฟกต์การล่องหนบนผ้าจะจางหายไปตามกาลเวลา”
“ดูสิ มือฉันหายไปแล้ว” เฟร็ดคลุมมือด้วยผ้าขนหนูล่องหน กระพริบตาไปที่จอร์จ และกล่าวว่า “ถ้านายไม่มองเข้าไปใกล้ๆก็คงไม่สังเกตเห็นหรอก”
“พันไว้รอบหัว” อัลเบิร์ตแนะนำ
เฟร็ดและจอร์จมองหน้ากัน ราวกับจะเข้าใจอะไรบางอย่าง และมุมปากของพวกเขาก็เผยรอยยิ้มที่มุ่งร้าย
ประตูเปิดอีกครั้ง และตะเกียงน้ำมันในห้องก็ดับลงทันใด
“พวกนายทำบ้าอะไรทำไมไม่เปิดไฟล่ะ พวกนายหลับไปหมดแล้วรึไง” ลีจอร์แดนที่เพิ่งอาบน้ำผลักประตูไม้ของหอพักและพบว่าข้างในมืด เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและบ่น
