“ถ้าวันหนึ่งคุณต้องการเอาใบไม้หรือไม้ออกจากต้นไม้ที่ปกป้องโดยโบวทรักเกิล วิธีที่ดีที่สุดคือให้เต่าดินหรือไข่นางฟ้าเป็นของตอบแทน มิฉะนั้น ต้องระวังกรงเล็บที่แหลมคมของพวกมันถ้าโดนเข้าที่ตาอาจจะตาบอดได้เลย.”
“พวกนายไม่กินหรอ” แฮกริดถามด้วยความสงสัย โดยสังเกตว่าหลายคนแทบไม่ขยับคุกกี้
“ไม่ล่ะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว” อัลเบิร์ตพูดตะกุกตะกัก เขาหยิบนาฬิกาพกออกมาดูเวลาแล้วพูดว่า “ฉันคิดว่าเราควรกลับไปที่ปราสาท จะได้ไม่พลาดเวลาอาหารเย็น”
“ถูกตัอง.” จู่ๆ แฮกริดก็นึกอะไรบางอย่างได้ และพูดกับอัลเบิร์ตว่า “ลำต้นของต้นไม้ที่ตายแล้วด้านนอกคือต้นวิกเกนทรี…”
***แก้ไขจากต้นซอร์บัส เป็น ต้นวิกเกนทรี
“ขอบคุณแฮกริด!” อัลเบิร์ตขอบคุณเขาทันที “ฉันจะตัดอันสั้นๆ แล้วเอามาคืนทีหลัง”
“ให้ฉันช่วยไหม?” แฮกริดชอบเด็กที่สุภาพต่อหน้าเขา เพราะรูปร่างหน้าตาของเขา นักเรียนหลายคนกลัวเขา และมีเพียงไม่กี่คนที่เต็มใจคุยกับเขา
“ไม่จำเป็น!” อัลเบิร์ตชักไม้กายสิทธิ์ออก ชี้ไปที่ต้นไม้ที่ตายแล้วแล้วพูดว่า “ฉีกเป็นชิ้นๆ”
“แค่นั้นพอหรอ?”
“พอแล้ว” อัลเบิร์ตใช้คาถาตัดเฉือนมันเป็นท่อนสั้นๆ ของลำต้นของต้นไม้ “ในอนาคตอาจจะใช้มากกว่านี้ก็ได้”
“แล้วฉันจะเอาไปไว้หลังบ้านถ้าเธอต้องการก็ไปหยิบเอาเองได้เลย” แฮกริดพยักหน้าและพูด
