“ลาก่อนแฮกริด” อัลเบิร์ตหยิบลำต้นของต้นไม้ส่วนเล็กๆ และเรียกเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนให้เดินไปที่ปราสาทด้วยกัน
“นายจะเอามันไปทำอะไร” ลีจอร์แดนถามด้วยความสงสัย
“นายจะรู้ในอนาคต” อัลเบิร์ตยิ้มและถามทั้งสาม “ป่าต้องห้ามเป็นไงบ้าง”
“คล้ายกับป่าใกล้บ้านของฉัน” เฟร็ดกะพริบตาใส่อัลเบิร์ตและกล่าวว่า “เราเข้าไปจากอีกด้านของป่า ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอแฮกริดที่กำลังลากต้นไม้มา เขาอาจจะเข้าไปในป่าเพื่อช่วยนายหาต้นไม้”
“แล้วแฮกริดก็จับพวกนายได้ใช่ไหม” อัลเบิร์ตอยากจะหัวเราะเล็กน้อย เขารู้สึกว่าโชคของทั้งสามนั้นแย่มาก
“ฉันกล้าพูดว่าพวกเขาต้องโกหกเราแน่ๆ ไม่มีสัตว์อันตรายในป่าหรอก” จอร์จบ่น
อัลเบิร์ตพูดในใจว่า ถ้าเจอมีคนไปเจอพวกมันคงโดนกินหมด แล้วใครจะเอามาเล่าให้พวกนายฟังกัน?
อัลเบิร์ตถามกลับว่า “ทำไมนายพูดงั้นล่ะ?”
เฟร็ดขดริมฝีปากของเขาและพูดว่า “เพอร์ซี่บอกว่าในป่ามีสัตว์อันตรายมากมาย แต่จริงๆ แล้ว มีคนไม่มากนักที่เคยเห็นสัตว์เหล่านั้นจริงๆ”
“อันที่จริงนายควรเปลี่ยนความคิด” อัลเบิร์ตเตือนว่า “คิดว่าทำไมดัมเบิลดอร์ไม่อนุญาตให้นักเรียนเข้าไปในป่าล่ะ”
“นายคิดว่า…มีความลับอะไรที่ซ่อนอยู่ในป่า?” ดวงตาของ ลีเป็นประกายเมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้
