“เจ้าเด็กแสบ รู้ไหมว่าเมื่อวานฉันทำความสะอาดนานแค่ไหน” ฟิลช์หน้าแดง กล้ามเนื้อแก้มกระตุก และดูเหมือนว่าเขากำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ เขาเอื้อมมือออกไปคว้า เฟร็ดยกขึ้น
หลังจากออกจากถุงกระดาษแล้ว มือของเฟร็ดก็สกปรก
“หลักฐานคามือ มากับฉัน คราวนี้แกจะถูกลงโทษแน่” ฟิลช์จับมือเฟร็ดไว้และกำลังจะลากเขาไปที่ห้องทำงาน “ฉันน่าจะเกลี้ยกล่อมให้ดัมเบิลดอร์ให้เขากลับไปสู่การลงโทษแบบเก่า อย่างจับพวกแกแขวนอยู่บนเพดานสักสองสามวัน หรือไม่ก็ใช้แส้เพื่อเพิ่มความจำของแก”
หลังจากที่ฟิลช์จับเฟร็ดได้ จอร์จก็ลักพาตัวไปจากอีกทางหนึ่งและมองไปที่เฟร็ดซึ่งฟิลช์พาไป เขากลืนน้ำลาย จ้องไปที่ถุงกระดาษของเขาแล้วรีบเดินตามพวกเขาไป
เฟร็ดหันกลับมามองและเห็นจอร์จเดินตามหลังเขา เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่พี่ชายของเขาไม่ส่งเสียง ไม่อย่างนั้นเขาจะไร้ประโยชน์ถ้าเขาถูกจับโดยฟิลช์
กล่าวอีกนัยหนึ่ง เท้าของผู้ชายคนนี้ยังคงส่งกลิ่นเหม็นของไข่เน่า และปากของเขาก็จู้จี้อย่างต่อเนื่อง ระบายความโกรธภายในของเขา
ฟิลช์ใช้เวลาไม่นานก็พาเฟร็ดไปที่ห้องทำงานของเขา
“อย่าคิดหนี ถึงวิ่งไปก็ไม่ได้อะไรหรอก” ฟิลช์พูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ชี้ไปที่โซ่ที่ห้อยอยู่หลังโต๊ะ และกระซิบว่า “ฉันเอามันใส่น้ำมันบ้างเป็นบางครั้ง สักวันจะใช้มันสั่งสอนไอ้พวกชั่ว ถ้าแกอยากจะละเมิดกฎของโรงเรียนอีก คราวหน้าก็คิดดีๆ”
