“บันทึกของนายละเอียดมาก” หลี่หยิบกระดาษแผ่นนั้นออกและมองดูที่ตั้งของห้องครัว เขารู้สึกว่าหากเขาเคยเป็นในอดีต เขาควรจะสามารถค้นพบมันได้ เขายื่นแผ่นหนังให้ฝาแฝดคนหนึ่งแล้วถามว่า “เราจะไปที่ไหน”
“ฉันจะไปหาตำแหน่งเฉพาะของห้องเรียนก่อน คราวหน้าฉันจะหาห้องเรียนง่ายๆ” อัลเบิร์ตวางกระดาษที่จอร์จยื่นกลับมาแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น แวะมาดูว่าเราหาทางลับเจอได้ไหม ปกติแล้วทางลับมักจะซ่อนอยู่หลังผ้าม่าน งานแกะสลักหิน กำแพงหิน และแม้แต่รูปภาพ”
“ตามที่นายพูด การหาทางลับดูไม่ใช่เรื่องยาก” หลังจากที่เฟร็ดเช็ดมันฝรั่งอบบนจานออก เขาก็อยากจะลองสักหน่อย
“ไม่ ประเด็นคือข้ทางลับบางที่ต้องใช้รหัสผ่านเฉพาะหรือแตะต้องสถานที่พิเศษบางแห่ง” อัลเบิร์ตส่ายหัว “ตอนแรกที่หาครัวเจอคือฉันบังเอิญไปเจอทางเข้าเพราะไปแตะสิ่งของ”
“ทำไมนายถึงคิดว่าภาพวาดนั้นมีความลับล่ะ” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นใกล้ๆ และอัลเบิร์ตหันไปมอง มันคือแองเจลิน่า นักเรียนใหม่จากบ้านเดียวกัน และได้พูดสองสามคำเมื่อคืนนี้
“แน่นอน เพราะมันน่าสงสัยเกินไป ขนาดของรูปผลไม้เกือบจะเท่ากับขนาดของสุภาพสตรีอ้วน มันเหมือนกับบอกทุกคนว่ามีทางลับอยู่ที่นี่” อัลเบิร์ตพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติ
“โอ้!” หลังจากที่ทั้งสี่ฟัง พวกเขาไม่เข้าใจตรรกะของอัลเบิร์ต
อย่างไรก็ตาม ข้อเท็จจริงก็คือการเดาของอัลเบิร์ตนั้นถูกต้อง
กล่าวอีกนัยหนึ่งสมองของผู้ชายคนนี้ดีมาก
