“เด็กใหม่สินะ พวกเราทุกคนอยู่ที่นี่แล้วออกเดินทางกันเถอะ!” แฮกริดพาพวกเขาออกไปจากชานชาลา เมื่อเสียที่กำบังของชานชาลาและสายฝนที่เย็นยะเยือกก็กระหน่ำลงมาทำให้เหล่านักศึกษาต่างพากันขนลุกไปทั่ว
“ ระวังใต้เท้า” แฮกริดตะโกน แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย เนื่องจากมีฝนตกทางจึงเต็มไปด้วยโคลนและมีผู้คนจำนวนมากตกลงมาหลายครั้ง
อัลเบิร์ตดึงหมวกและชุดคลุมที่มียอดแหลมบนร่างกายของเขาแล้วพันตัวให้แน่นขึ้น โชคดีที่คาถาของน้ำและไฟมีบทบาทและเขาไม่ได้กลายเป็นลูกหมาตกน้ำเหมือนคนอื่น ๆ
ทำไมฉันไม่เรียนรู้ที่จะใช้ไม้กายสิทธิ์ในการทำร่ม?
อัลเบิร์ตรู้สึกรำคาญเล็กน้อย เขาตัดสินใจที่จะใช้เวลาในการเรียนรู้เวทมนตร์ที่มีประโยชน์นี้เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องกังวลกับฝนอีกต่อไป
“เธอโอเคไหม?” ต่อหน้าเขาคนผู้เคราะห์ร้ายอีกคนล้มลง
“ ขอบคุณนะ ทางมันแย่จริงๆ” หญิงสาวที่ถูกยกขึ้นกล่าวอย่างซาบซึ้ง
“ไปกันเถอะ.” อัลเบิร์ตปล่อยมือของเธอและใช้ไม้กายสิทธิ์สำรวจทางเดินไปข้างหน้าช้าๆ
นี่เป็นการเข้าเรียนที่แย่ที่สุดที่เคยมีมา หลายคนล้มลงและถูกปกคลุมไปด้วยโคลน
นอกจากนี้เขายังได้ยินลีจอร์แดนพึมพำด้วยความไม่เต็มใจเพราะเขาถูกเร่งให้เดินเร็วๆจากคนอื่นๆเนื่องจากเขาอยู่ด้านหน้า
ทันใดนั้นอัลเบิร์ตก็รู้สึกว่าเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดที่จะอยู่ข้างหลังอย่างน้อยก็ไม่ควรถูกดัน
