“ลองมันสิ?”
ตัวที่จอร์จกินคือลิงบาบูน เฟร็ดเป็นแมวและลีจอร์แดนค่อนข้างโชคร้าย สัตว์ที่เขาได้คือช้าง ทันใดนั้นแก้มของเขาก็แดงและหูของเขาก็พ่นควันออกมาสองครั้งซึ่งทำให้ทุกคนหัวเราะ .
“โอ้ฉันซื้อน้อยไปหน่อย” อัลเบิร์ตคิดว่าขนมชนิดนี้น่าสนใจมากเขาจึงไปตู้โดยสารอื่น ๆ เพื่อตามหาแม่มดและซื้ออีกอัน
“ซื้อให้น้องสาวฉันน่ะ” อัลเบิร์ตสังเกตเห็นท่าทางที่น่าสงสัยของคนอื่น ๆ และอธิบายด้วยรอยยิ้ม
แน่นอนว่าอัลเบิร์ตไม่ได้ตั้งใจจะกินสิ่งเหล่านี้เพื่อให้อิ่มท้อง เขาหยิบแซนวิชที่เดซี่เตรียมไว้ให้เขาและกินแซนด์วิชภายใต้สายตาที่งงงวยของทุกคน
“ นายก็เอาอาหารมาด้วยหนิ ทำไมซื้อเยอะจังล่ะ” ลีจอร์แดนรู้สึกงงงวย
“เพราะความแปลกใหม่น่ะ ถ้าฉันพบเจอสิ่งที่น่าสนใจฉันจะส่งพวกมันกลับไปให้ครอบครัวของฉันด้วย” อัลเบิร์ตหยิบโซดารสพีชขึ้นมาขวดหนึ่งแล้วถามว่า “อยากลองไหม”
“นี่คืออะไร?”
“ ดื่มเถอะน่า นายอาจจะไม่เมา” อัลเบิร์ตซื้อน้ำฟักทองหนึ่งแก้วซึ่งรสชาติพิเศษเล็กน้อยเช่นเดียวกับการดื่มนมถั่วเหลือง
“ จะเปิดยังไง” ฝาแฝดมองไปที่กระป๋องโซดาอย่างอยากรู้อยากเห็น
“มีห่วงดึงอยู่อย่าเขย่าระวังเครื่องดื่มข้างในมันพุ่งออกมา” อัลเบิร์ตนึกขึ้นได้ แต่มันก็สายเกินไปเฟร็ดถูกน้ำพุ่งใส่เมื่อเขาเปิดโซดา
“ฉันเตือนนายแล้วว่าอย่าเขย่ามัน” อัลเบิร์ตอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและหยิบโซดารสพีชจากมือของฝ่ายตรงข้ามเหลือเพียงครึ่งเดียว
