“พวกนายคงไม่รังเกียจที่เราจะเข้าไปนั่งเบียดนะ!” ฝาแฝดคนหนึ่งพูดอย่างเขิน ๆ ว่า “เรามาช้ารถคันอื่นเต็มแล้วและสาว ๆ ก็ไม่ต้อนรับเรา”
ก่อนที่อัลเบิร์ตจะตอบแฝดอีกคนก็พูดว่า “ฉันจอร์จ…จอร์จ วีสลีย์”
“ ถ้าฉันเป็นนายฉันจะพยายามซับน้ำให้แห้งก่อน” ลี จอร์แดน เตือนความจำ “ฉันชื่อ ลี จอร์แดน”
“อัลเบิร์ต แอนเดอร์สัน” อัลเบิร์ตปิดหนังสือใส่กลับเข้าไปในกล่องแล้วชี้ไปที่ตำแหน่งถัดจากลีจอร์แดน
“เดี๋ยวเฟร็ดตามมาทีหลัง” แฝดอีกคนหันไปทางซ้าย
ที่จริงแล้วฝาแฝดอีกคนกลับมาเร็ว ๆ นี้และนำกระเป๋าเดินทางของตัวเองไปด้วย
ห้องของรถไฟโดยธรรมชาติสามารถรองรับได้สี่คน ท้ายที่สุดแล้วที่นี่คือที่นั่งหกคน
นักเรียนบางคนจะอยู่ในห้องเล็ก ๆ เดียวกันกับเพื่อน ๆ แม้ว่าพวกเขาจะมีที่ว่าง แต่ก็ไม่สามารถเข้ามาได้นี่คือเหตุผลที่ฝาแฝดวีสลีย์ผู้มาสายไม่สามารถหาที่เก็บของได้
“นี่คือเฟร็ดพี่ชายฝาแฝดของฉัน” จอร์จแนะนำ
“ถึงนายไม่พูดเราก็พอจะดูออก” ลีจอร์แดนกล่าว “ฉันไม่สามารถบอกได้ว่าพวกนายเป็นใครบ้าง บางทีพวกนายควรทำเครื่องหมายบนตัวเองเพื่อที่จะได้มองออกง่ายๆ”
“ พวกนายอยากได้ขนมไหม” อัลเบิร์ตถามอีกครั้ง
“โอ้ขอบคุณแม่ไม่ชอบให้เรากินของแบบนี้มันสิ้นเปลืองเกินไป” ฝาแฝดหยิบใบหนึ่งเปิดกระดาษห่อแล้วยัดเข้าปาก
“ รสชาติดีจริงๆ”
