“นี่คือนกฮูกของนายงั้นเหรอ มันสวยมาก” ฝาแฝดคนหนึ่งต้องการที่จะยื่นมือออกไปและสัมผัสมัน แต่เธอกลับทำหน้าตาบึ้งตึงใส่และทำให้เขายอมแพ้ เขาไม่อยากถูกจิก
“ มันไม่ชอบคนแปลกหน้ามากนัก” อัลเบิร์ตอธิบายอย่างเป็นกันเองว่า “อย่างไรก็ตามนายสามารถลองป้อนถั่วให้มันดูบ้างบางทีมันอาจจะเต็มใจที่จะให้นายแตะต้องมัน”
ลี จอร์แดนพยายาม แต่ไม่ได้ผลเชอร่าไม่สนใจเขาและยังคงหลับตาอยู่
รถไฟเริ่มต้นและเริ่มเร่งความเร็วอย่างช้าๆเพื่อออกจากชานชาลา
“แล้วโลกของพ่อมดแม่มดล่ะเป็นยังไง” อัลเบิร์ตสุ่มพบหัวข้อ “พวกนายมาจากโลกของพ่อมดแม่มดหนิ”
“นายรู้ได้อย่างไร.” ลีจอร์แดนรู้สึกประหลาดใจ
“เพราะเสื้อผ้าบนร่างกายของนายชุดของนายมันดูแปลก” อัลเบิร์ตชี้ไปที่เสื้อผ้าของพวกเขาทั้งสามคนและพูดว่า “คนธรรมดาไม่ใส่แบบนี้เห็นได้ชัดว่ามีเพียงพ่อมดเท่านั้นที่ไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้เหมือนกับที่เราไม่เข้าใจเวทมนตร์เหมือนกับพ่อมด”
“ เก่งมากพวก” ลีจอร์แดน กล่าวพร้อมกับยกนิ้วให้ “อีกอย่างดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างอยู่ที่หน้าต่าง”
อัลเบิร์ตหันหัวไปและเห็นนกอูกทางหน้าต่าง เขารีบเปิดหน้าต่างเพื่อให้มันเข้ามา
นี่คือนกฮูกสีเทามันเข้ามาและเขย่าตัวฝนสาดไปทุกที่
เชอร่าร้องตะโกนด้วยความไม่พอใจกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของอัลเบิร์ตและจ้องไปที่นกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยความไม่พอใจอย่างมากที่ถั่วของเธอถูกขโมยไป
