อัลเบิร์ตจัดการกระเป๋าเดินทางที่หนักมากของเขาโดยใช้คาถาลอยตัว และมันถูกนำเข้าไปในรถอย่างง่ายดาย
“ ลูกเอากล้องไปด้วยหรือเปล่า?” เฮิร์บถาม “นั่นกล้องที่คุณปู่ของลูกซื้อมาให้หรือ”
“ครับ ผมเอามาด้วยจะได้เขียนจดหมายถึงที่บ้านทุกสัปดาห์และส่งรูปถ่ายกลับมาให้ได้ด้วย” อัลเบิร์ตบอกว่าเขาจะไม่ลืมเรื่องนี้เขาจะถ่ายรูปฮอกวอตส์และแบ่งปันกับครอบครัวของเขา
“ดีแล้ว” เฮิร์บพยักหน้า “ไปกันเถอะ”
ครอบครัวมาถึงสถานีคิงส์ครอสก่อนสิบโมง เฮิร์บช่วยอัลเบิร์ตวางกระเป๋าเดินทางบนรถเข็น
อัลเบิร์ตดันกระเป๋าของเขาไปที่ด้านข้างของกำแพงระหว่างชานชาลา 9 และชานชาลา 10 เขาทำท่าทางเงียบ ๆ และเอื้อมมือไปตรวจสอบผนังอย่างไม่เป็นทางการและมือของเขาก็ผ่านเข้าไปได้
อัลเบิร์ตถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกลับไปที่ด้านข้างของเฮิร์บแล้วพูดว่า “งั้นเดี๋ยวผมจะเข้าไปเองครับ”
“อย่าลืมเขียนจดหมายมา” เฮิร์บกล่าว “และรูปภาพด้วย”
“ผมรู้แล้วครับพ่อ” อัลเบิร์ตมองไปที่น้องสาวของเขา “ นีย่า?”
“คนเจ้าเล่ห์ หนูก็อยากไปด้วย” นิยายื่นมือออกไปและกอดอัลเบิร์ต
“ อย่าดื้อที่บ้านและอย่าทำให้ทุกคนเดือดร้อนเข้าใจไหม” อัลเบิร์ตถาม
“หนูไม่เคยทำสักหน่อย” นีย่าหันหน้ามาและแสร้งทำเป็นโกรธ
“ลูกชายเจอกันช่วงปิดเทอมฤดูหนาวนะ” เดซี่กอดอัลเบิร์ตก่อนที่จะแยกจากกันจากนั้นก็จูบเขาที่แก้มแล้วพูดว่า “เมื่อถึงเวลานั้น แม่จะพาลูกไปเล่นสกีเอง”