“คิดถึงค่ะ! คุณย่าคะพี่อัลเบิร์ตไม่ยอมให้หนูแตะไม้กายสิทธิ์ของเขาเลย เขามักจะทำเหมือนหนูเป็นขโมยตลอดเลย” นีย่ารีบฟ้องย่าของเธอทันที
“เฮิร์บดูทอมไว้นะ อย่าให้มันวิ่งไปมา” เดซี่หยิบห่อในรถและขอให้สามีใส่แมวไว้ในกรงแมว เธอกลัวว่ามันจะวิ่งหนีออกจากกรงแมวทันทีที่เขาออกจากกรง
“ อัลเบิร์ตสามารถใช้เวทมนตร์ได้จริงงั้นเหรอ?” ซานซ่าคิดว่าสิ่งนี้น่าสนใจมาก แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าหลานชายของเธอจะเป็นพ่อมดในตำนานจริงๆ
“ใช่ค่ะ พี่เขาทำให้ไม้กายสิทธิ์เปล่งประกายได้แถมยังแอบฝึกฝนอย่างลับๆในห้องทุกคืนเลย” นีย่าจับมือย่าของเธอและบอกว่า “ พี่เขายังบอกอีกว่าถ้าหนูเอาไม้กายสิทธิ์ไปเล่น หนูจะต้องทำให้บ้านระเบิดเป็นชิ้นๆแน่”
“แม่ครับ แม่ไม่รู้หรอกว่าไม้กายสิทธิ์นั่นอันตรายจริงๆนะขอบอก … ” เฮิร์บจับกรงแมวแล้วเดินตามพวกเธอไปข้างหลังโดยที่ยังคงนึกถึงสิ่งที่เขาเคยเห็นในตรอกไดแอกอน
“อัลเบิร์ตคิดว่าการลองใช้เวทมนตร์ตามอำเภอใจเป็นเรื่องอันตรายค่ะ” เดซี่เสริมขึ้น เพราะว่าเธอได้อ่านประวัติของเวทมนตร์และรู้ว่าส่วนหนึ่งของสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกเวทมนตร์และเธอยังคงมีความเข้าใจเกี่ยวกับโลกเวทมนตร์อยู่บ้าง
“ เดซี่มันอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด”
“ ไม่ค่ะแม่จริงๆแล้วแม้แต่ในโลกของพ่อมดแม่มดเด็ก ๆ ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ถือไม้กายสิทธิ์ได้ง่ายๆ” เดซี่อยู่ข้างเดียวกับอัลเบิร์ตอย่างสมบูรณ์และลูกชายของพวกเขาก็ไว้ใจได้มาก
