“คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกัน?” เฮิร์บถามอย่างสงสัย
“ถ้าคุณอ่านหนังสือพวกนั้นทั้งหมดคุณก็จะรู้” เดซี่มองสามีอย่างตำหนิ“ คุณช่วยใส่ใจอัลเบิร์ตหน่อยได้ไหม เขาเป็นลูกชายที่มีค่าของเรานะ!”
“ไม่ต้องกังวลหรอกเดซี่ อัลเบิร์ตไม่เคยทำให้เรากังวลตั้งแต่เขายังเด็กแล้ว” เฮิร์บรู้นิสัยของลูกชายเขาเป็นอย่างดีและอัลเบิร์ตก็ทำให้ทุกคนสบายใจอยู่เสมอ
“ ถึงอย่างนั้นคุณก็ควรสนใจหน่อยนะ” เดซี่หยิบของเข้าไปในบ้านและเปิดประตูเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น
หลังจากถูกขังตลอดทางทอมก็ถูกปล่อยออกจากกรงแมวและเริ่มวิ่งไปรอบ ๆ ซานซ่าและเดซี่ไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมขนมหวานและชาดำส่วนลุคกำลังฟังลูกชายและหลานชายของเขาพูดถึงตรอกไดแอกอน ถ้ามีส่วนไหนที่ขาดหายไป พวกเขาก็จะคอยเสริมซึ่งกันและกัน
แน่นอนลุครู้ว่าภาพเหมือนของพ่อมดที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ แน่นอนว่าเขารู้จักดัมเบิลดอร์
เขาใส่ช็อกโกแลตกบที่เฮิร์บนำมาใส่ขวดแก้วขนาดใหญ่และวางไว้ในห้องนั่งเล่นเพื่อเป็นของตกแต่ง
“ ตอนนั้นฉันเคยเขียนถึงดัมเบิลดอร์ด้วยซ้ำเพื่อที่จะถามว่าทำไมฉันถึงไม่ได้รับจดหมายเชิญ” หลายปีผ่านไปลุครู้สึกโล่งใจ“ เพราะฉันไม่มีความสามารถในใช้เวทย์มนตร์ ซึ่งเรียกกันว่าสควิบ ตอนฉันอายุสิบเอ็ดขวบ ฉันก็ถูกครอบครัวส่งตัวไปใน 1 ปีและถูกส่งให้ไปอยู่กับญาติห่างๆของครอบครัว”
“พวกเขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!” เฮิร์บทั้งสับสนและโกรธ เขารู้สึกว่าครอบครัวของพ่อเขาทำเกินไป
