“เธอจะทำตามที่พี่บอกเท่านั้น!เข้าใจไหม” อัลเบิร์ตมองไปที่น้องสาวของเขาและเขาเองก็สงสัยมากว่านิยามีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์หรือไม่
“หนูจะทำ! สัญญาๆหนูสัญญา” นีย่าพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว
“สัญญาเร็วไปไหม เธอไม่ได้ฟังที่พูดเลย” อัลเบิร์ตจ้องไปที่น้องสาวของเขาและพูดอย่างจริงจัง
“อะไร! หนูตั้งใจฟังนะ” นีย่ารีบโต้กลับ
“เฮ้อ พูดตามพี่ ลูมอส”
“ลูมอส” นีย่ารีบทำตามเธอรู้ว่าเป็นคาถา
“ค่อยๆพูดอีกสองสามรอบ อย่าอ่านผิดมิฉะนั้นจะไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” อัลเบิร์ตกล่าวว่า “พี่จะให้เธอยืมไม้กายสิทธิ์ของพี่ แต่อย่าชี้มันไปทั่ว อย่าใช้มันกับคน อย่าท่องคาถาสาปแช่งแม้ว่าเธอจะไม่ได้ใช้เวทมนตร์ ที่สำคัญเธอต้องควบคุมอารมณ์ให้ดี”
“หนูเข้าใจแล้ว!” นีย่าพูดอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
“พูดทวนสิ่งที่พี่เพิ่งพูดไป” อัลเบิร์ตถามอย่างกะทันหัน
“อย่าใช้ไม้กายสิทธิ์ของเธออย่า … ” นีย่าลืมพูดเธอเม้มริมฝีปากและบ่น “หนูไม่ใช่พี่นะ หนูจะจำหลาย ๆ อย่างได้ยังไง”
“ ถ้าเธอจำไม่ได้ พี่ก็คงจะให้ไม้กายสิทธิ์เธอไม่ได้หรอก” อัลเบิร์ตกล่าวอย่างจริงจัง
“ แต่ … เมื่อกี้พี่พูดว่าจะให้หนูลองนะ” นีย่าพยายามประนีประนอม
มองดูอัลเบิร์ตที่กำลังพูดกับนิยาจนเถียงไม่ออก ครอบครัวแอนเดอร์สันทุกคนก็หัวเราะออกมา เด็ก ๆ ชอบทำตัวซนอยู่เสมอและสถานการณ์ของนิย่าก็คล้าย ๆ กัน
อย่างไรก็ตามอัลเบิร์ตก็มีวิธีจัดการความซุกซนของเธอ
