หลังจากที่นีย่าจำคำพูดของเขาได้อัลเบิร์ตก็มอบไม้กายสิทธิ์ให้เธอ
นีย่าหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาอย่างตื่นเต้นและหลังจากถูกอัลเบิร์ตจ้องมองเธอก็สงบลงและท่องคาถาอย่างเชื่อฟังและพยายามใช้คาถาเรืองแสง แต่ใช้คาถาไม่สำเร็จ
“หายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสมาธิแล้วลองอีกครั้ง” อัลเบิร์ตยื่นมือออกมาวางบนไหล่ของนิยาและพูดเบา ๆ
คาถาเรืองแสงเป็นหนึ่งในคาถาที่ง่ายที่สุด หากไม่สามารถใช้งานได้นั่นอาจหมายความว่า นิยาอาจไม่มีพรสวรรค์ในการเป็นพ่อมด
“ลูมอส!” นีย่าพยายามอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ
“เธอกังวลมากเกินไป ไม่ต้องกังวลยิ่งกังวลมากเท่าไหร่ก็ยิ่งล้มเหลวได้ง่ายขึ้นเท่านั้น” อัลเบิร์ตลูบผมน้องสาวของเขาและหันหน้าไปมองปู่ของเขา
ลุคส่ายหัวอัลเบิร์ตรู้ว่ามันหมายถึงอะไร
“หนูไม่มีความสามารถที่จะเป็นแม่มดงั้นเหรอ…” นีย่าร้องไห้และมีสีหน้าที่ดูเศร้ามาก
“ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” อัลเบิร์ตปลอบใจ“ บางทีอาจเป็นเพราะเธอยังเด็กอยู่ก็ได้นะ”
“ฮึ่ม!พี่อัลเบิร์ตขี้โกหก หนูต้องไม่มีพรสวรรค์ในการเป็นแม่มดแน่ๆ” นีย่าทิ้งไม้กายสิทธิ์แล้ววิ่งหนีไป
อัลเบิร์ตหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูกมองไปยังทิศทางที่นีย่าวิ่งหนีไปและเตรียมพร้อมที่จะตามไปดูน้องสาวของเขา
เด็ก ๆ ดูเหมือนจะมีปัญหา
