“หนูนอนไม่หลับ!” นีย่าบ่นว่า“ ขี้โกงจริงๆพี่แอบฝึกเวทมนตร์อย่างลับๆ”
อัลเบิร์ตอายนิดหน่อย แต่ความจริงแล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ นี่มันเหมือนกับถูกจับได้ว่าขโมย … อะแฮ่มขโมยของเล่นจากเจ้าตัวเล็กนี่
“ หนูอยากเล่นด้วย!” นีย่ากล่าวพร้อมกับจ้องไปที่ไม้กายสิทธิ์ของอัลเบิร์ต
“ แต่นี่มันไม่ใช่ของเล่น!” อัลเบิร์ตส่ายหัว เขาจะไม่ปล่อยให้น้องสาวของเขาใช้ไม้กายสิทธิ์นี้เด็ดขาด
เด็กน้อยรู้จักการยับยั้งชั่งใจน้อยที่สุดและหากพวกเขาทำสิ่งต่างๆตามความชอบของตัวเอง มันยก็ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอจะก่อปัญหาใหญ่อะไรไปบ้าง
แน่นอนว่าอีกเหตุผลก็คือ นีย่าเองก็อาจจะเป็นแม่มดเช่นกัน
ท้ายที่สุดแล้วอัลเบิร์ตเองก็เป็นพ่อมดและมีโอกาสสูงที่ นีย่าจะเป็นแม่มดดังนั้นเขาจะไม่ปล่อยให้ นีย่าพยายามใช้ไม้กายสิทธิ์อย่างแน่นอน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้
“ ขี้โกง!ไม่ใช่ว่าหนูแค่ลองเล่นเองเหรอ” นีย่าบ่นอุบเหมือนเด็กโดนขโมยของเล่น
“ ไม่กลับไปนอนเหรอ?” อัลเบิร์ตเปลี่ยนเรื่อง
“ ไม่นอน! หนูนอนไม่หลับ”
“งั้นพี่จะเล่านิทานให้ฟัง!” อัลเบิร์ตหยิบกุญแจออกมาเปิดประตูใหม่แล้วเดินเข้าไปในห้อง
“พี่อัลเบิร์ต พี่จะขี้โกงเกินไปแล้ว!”นีย่าบ่นแต่เธอก็ยังอุ้มทอมและเดินเข้าไปในห้องของอัลเบิร์ตอยู่ดี
ทอมดมกลิ่นไปทั่วทันทีที่เข้ามาในห้อง ดูเหมือนมันจะพยายามมองหานกฮูก มันมองไปที่กรงนกข้างหน้าต่าง
