“ทอมไม่ต้องหาหรอก เชอร่าออกไปหาอาหาร!” อัลเบิร์ตหยิบแมวขนสั้นแตะท้องของมันจากนั้นก็ใส่ไม้กายสิทธิ์ลงในลิ้นชัก ล็อคและใส่กุญแจไว้ในกระเป๋าเสื้อ เช่นเดียวกับผู้รักษาความปลอดภัยจากขโมย อัลเบิร์ตรู้เกี่ยวกับบุคลิกของน้องสาวเป็นอย่างดี
“ ฮึ่ม! นี่พี่ต้องป้องกันขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?” นีย่าทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ
“ เธอคิดว่าพี่ไม่รู้จักน้องสาวตัวเองรึไงกัน” อัลเบิร์ตกลอกตาไปที่นิยา “ถ้าเธอได้ไม้กายสิทธิ์เธอจะไม่ทำบ้านเราระเบิดเหรอ?”
“หนูไม่ทำ! หนูทำได้ที่ไหนกัน!” นีย่าพูดเสียงแข็ง
“ใครจะรู้ว่าเธอทำไม่ได้อย่าลืมว่ารอยขีดข่วนที่แขนของเธอมาจากไหน” อัลเบิร์ตไม่อยากเสี่ยง “สัญญากับพี่ พี่ไม่ต้องการให้เธอเสียแขนไปข้างหรือ2ข้าง หรือที่แย่กว่านั้นก็คือเธออาจจะเสียชีวิต”
“หนูเข้าใจแล้ว” นีย่ารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
ในตอนแรกมันเป็นสถานการณ์ที่คล้ายกัน ไม่นานหลังจากที่ทอมพึ่งมาที่บ้านของพวกเขาเป็นครั้งแรกและที่แขนของนีย่ามีรอยขีดข่วนเนื่องจากการที่เธอไปปฏิบัติตัวกับทอมอย่างไม่เหมาะสม เธอยังจำได้ว่าอัลเบิร์ตดุเธอด้วยความโกรธแค่ไหน
และนั่นเป็นครั้งแรกที่นีย่าเห็นอัลเบิร์ตโกรธ
“ อย่าลืมบทเรียนนั่น” อัลเบิร์ตถามอย่างมีวาทศิลป์ “แล้วยังต้องการฟังนิทานอยู่ไหม”
