“ฟัง!” นีย่าเอนตัวบนเตียง แตะหัวของทอมและฟังนิทานของอัลเบิร์ตอย่างเงียบ ๆ เขามีความเชี่ยวชาญมากอยู่แล้ว มันเป็นเพราะเขาเคยฝึกพูดภาษาอังกฤษและพัฒนาภาษาอังกฤษของเขา ท้ายที่สุดอัลเบิร์ตไม่ใช่คนอังกฤษดั้งเดิม แม้ว่าเขาจะเป็นหลังจากข้ามโลกมาแล้ว แต่เขาก็ยังมีช่องว่างเล็กน้อยในแง่นี้
เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงว่าเขาเชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศโดยบังเอิญและภาษาฝรั่งเศสของเขาก็ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นจากค่าประสบการณ์ของเขาในไปจนถึงระดับ1 การที่อัลเบิร์ตได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะไม่ใช่สิ่งที่ได้มาโดยไร้เหตุผล
“พี่อัลเบิร์ต พี่คิดว่าหนูจะใช้เวทมนตร์ได้ไหมในอนาคต” นีย่าถามอย่างกะทันหัน
“ มันน่าจะได้นะ พี่ใช้เวทมนตร์ได้และนีย่าก็เองก็น่าจะได้เหมือนกัน” อัลเบิร์ตปลอบโยนน้องสาวของเขา
“นั่นเป็นเพราะพี่เป็นอัจฉริยะและเรียนรู้ทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วต่างหาก”
“สิ่งนี้มันไม่เกี่ยวข้องกับการเป็นอัจฉริยะ!” อัลเบิร์ตพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “เราเป็นพี่น้องกันพี่ทำได้และน้องก็จะทำได้เหมือนกัน”
“ แต่ปู่ทำไม่ได้ปู่บอกว่าครอบครัวของปู่ทำได้ แต่มีแค่ปู่คนเดียวที่ไม่ได้” นีย่าบ่นพึมพำ“ นอกจากนี้เองก็พ่อทำไม่ได้”
เป็นคำพูดที่เถียงไม่ได้เลยจริงๆ
“แม้ว่าน้องจะใช้เวทมนตร์ไม่ได้ แต่ก็สามารถทำอย่างอื่นได้” อัลเบิร์ตพูดเพื่อให้นิยาสบายใจ
