บทที่ 44: ไออุ่นจากมานา
สุดท้ายผมก็ไม่ได้เดินกลับค่ายพักด้วยตัวเองอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่กลายเป็นเทส ที่แกะรอยตามหาผมจนเจอเสียก่อน แถมยัยนั่นยังกล้าใส่เสื้อฮู้ดของผมมาเดินลอยหน้าลอยตาอีก... ยัยหัวขโมยเอ๊ย!
แล้วทำไมต้องทำหน้าช็อกขนาดนั้นด้วย?
มันก็แค่แผลถลอกกับกระดูกหักไม่กี่ท่อนเอง อีกเดี๋ยวร่างกายผมก็รักษาตัวเองได้ด้วยพลังจากค่าความทนทานแล้ว เรื่องแผลติดเชื้อยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทักษะสายถึกของผมเอาอยู่สบายมาก
ส่วนเรื่องที่ปลายนิ้วก้อยหายไปน่ะเหรอ?
หึ… เธอควรไปดูสภาพไอ้คู่กรณีของผมมากกว่านะ ป่านนี้เศษชิ้นส่วนของมันน่าจะยังติดหนึบอยู่ที่ใต้เท้าผมอยู่เลยมั้ง!
ผมจัดการคว้าน้ำมาดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะเขมือบเนื้อรมควันทั้งหมดที่เทสพกมาจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษ จากนั้นเธอก็พาผมเดินกลับค่ายพักพลางพ่นข้อมูลทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างที่ผมไม่อยู่ให้ฟังยาวเหยียดไปตลอดทาง
ดูเหมือนพวกนั้นจะย้ายค่ายกันแล้ว เพราะพวกโทรลล์รอบๆ เริ่มเก่งขึ้นจนน่ากลัว
จะว่าไป มอนสเตอร์โดยรวมดูเหมือนจะมีเลเวลสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยล่ะ ส่วนพวกเด็กๆ ก็ดูจะสบายดีกันทุกคน ยกเว้นคนหนึ่งที่เพิ่งตายไป…
