จริงๆ ผมควรเรียกพวกเขาว่า เด็ก ไหมนะ? ก็อายุน้อยกว่าผมแค่ไม่กี่ปีเองนี่นา แต่ช่างเถอะ สำหรับผมพวกเขาก็ยังดูเหมือนเด็กอยู่ดี เพราะงั้นจะเรียกแบบนี้ต่อไปนั่นแหละ
ส่วนคนที่ตายไป ก็นะ… ถือว่าเป็นความผิดของเจ้าตัวที่ไม่ทุ่มเทมากพอ หรือไม่ก็อาจจะใสซื่อเกินไปจนไม่รู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของสถานการณ์ที่เราเผชิญอยู่ เลยเอาแต่รอให้คนอื่นมาจัดการปัญหาให้
อีกอย่าง ผมก็ไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวอยู่แล้วด้วยเลยไม่รู้จะเศร้าไปทำไม
พอถึงค่าย เจ้าหมาที่แสนดีที่สุดในโลก ก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับผมทันที แต่มันกลับชะงักฝีเท้าห่างไปนิดหน่อย
ผมรู้สึกได้ว่าดวงตาของมันกำลังกวาดมองไปทั่วร่างกายที่สะบักสะบอมของผมอย่างสงสัย
เฮ้ย… ฉันจะเสียใจนะเว้ยถ้าแกจำกันไม่ได้น่ะ
แต่มันก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เจ้าหมาโถมเข้าใส่ผมทันที ทั้งกระโดดเกาะขาและใช้เท้าหน้าตะกุยพลางดีดตัวไปมาอย่างเริงร่า
ให้ตายสิ ผมคงจะซึ้งกว่านี้มาก ถ้าไม่รู้ความจริงที่ว่ามันก็แค่ดีใจที่ เครื่องจ่ายอาหารเคลื่อนที่ กลับมาถึงค่ายแล้วก็เท่านั้น
“อะไรกันเนี่ย พี่เนเทล! สภาพพี่เหมือนโดนลากถูไปทั่วทั้งป่าเลยนะนั่น”
