ผมจะยอมยกโทษให้เควินสักครั้งก็แล้วกัน เพราะถึงคำพูดจะฟังดูกวนประสาท แต่น้ำเสียงของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“ยินดีต้อนรับกลับ”
แฮดวินเอ่ยสั้นๆ พลางพยักหน้าให้ ผมจึงพยักหน้าตอบรับไปตามมารยาท
ไม่นานนัก ผู้คนก็เริ่มมารวมตัวล้อมรอบตัวผม เสียงพูดคุยและคำถามระดมยิงเข้าใส่จนฟังไม่ศัพท์ บางคนดูเป็นห่วงจริงจัง บางคนก็แค่แค่อยากรู้อยากเห็น
เสียงเริ่มดังเซ็งแซ่ขึ้นเรื่อยๆ เพราะต่างคนต่างพยายามจะพูดแทรกข้ามหัวกันเพื่อให้ตัวเองถูกได้ยิน
ผมเหนื่อยเกินกว่าจะมารับมือกับความวุ่นวายพวกนี้แล้ว…
ผมกระทืบเท้าเบาๆ พร้อมกับแผ่มานาพุ่งกระจายออกไปรอบตัว พยายามเลียนแบบกลิ่นอายกดดันที่เจ้าหมีเถ้าถ่านเคยใช้ และทุกอย่างก็เงียบกริบลงในทันที
“ผมเหนื่อย ขอตัวไปนอนก่อนนะ… เทส ช่วยนำทางไปที่พักที”
ไม่มีใครกล้าเข้ามาตอแยพวกเราอีกขณะที่เธอนำทางผมไปยังที่นอนชั่วคราว
เทสทิ้งท้ายไว้สั้นๆ ว่า
“ฉันจะเฝ้ายามให้เอง”
ความรู้สึกขอบคุณเอ่อล้นไปทั่วร่าง และทันทีที่หัวถึงหมอน ผมก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปในพริบตา
