บทที่ 43: ผลลัพธ์ของความอดทน
ผ่านมาหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว แต่ไอ้เจ้าขี้ขลาด นั่นยังคงตามตื้อผมไม่เลิก ผมต้องคอยพะวงหลังอยู่ตลอดเวลาแม้ในขณะที่กำลังรับมือกับพวกมอนสเตอร์
แต่น่าแปลกที่มันไม่ยอมลงมือจู่โจมเลยสักครั้ง ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่คิดจะลดการป้องกันลงเด็ดขาด
ข้อดีเพียงอย่างเดียวของสถานการณ์เฮงซวยนี้คือทักษะ การรับรู้มานา ของผมพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดด ระยะการตรวจจับขยายกว้างขึ้นจนสัมผัสได้ถึงการขยับมานาแม้เพียงนิดเดียว
ทว่าทุกครั้งที่ผมเริ่มเพ่งสมาธิไปที่ไอ้เจ้าตัวสะกดรอยนี่ มันจะรีบลบร่องรอยมานาของตัวเองลงทันที
มาถึงจุดนี้ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามันจงใจกวนประสาท เพราะทุกครั้งที่ผมชาร์จเข้าใส่ ตัวตนนั้นจะหายวับไปกับตา
ไม่มันเคลื่อนที่ได้เร็วเหลือเชื่อ ก็คงเทเลพอร์ตได้ หรือไม่ก็มีความสามารถลบร่องรอยมานาได้เนียนกริบ… แต่ที่มันยอมปล่อยมานาออกมานิดหน่อยนั่นก็เพื่อยั่วโมโหผมล้วนๆ!
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่มันพยายามจะล่อให้ผมหลงกล ผมเลยจงใจรับการโจมตีจากโทรลล์ตัวหนึ่งแบบเต็มแรงจนแขนแทบหัก เพื่อดูดซับพลังงานจลน์มหาศาลไว้แล้วใช้แรงนั้นเป็นไอพ่นถีบตัวพุ่งทะยานเข้าหาไอ้เจ้าตัวแสบนั่นทันที!