บทที่ 42: เสียงหัวเราะจากเงามืด
ไม่นานมานี้ ผมเพิ่งประสบกับปัญหาอย่างหนึ่งที่สร้างความเจ็บปวดใจให้เหลือเกิน… นั่นคือการที่เทสขโมยเสื้อฮู้ดของผมไป
เจ้าตัวยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าแค่ ขอยืม แต่ลึกๆ ผมรู้ดีว่าฮู้ดตัวนั้นคงไปลับไม่กลับมาอีกแล้ว
เธอเปรียบเสมือนหลุมดำแห่งเครื่องแต่งกายที่คอยดูดกลืนความนุ่มสบายไปจนหมดสิ้น ทิ้งให้ผมต้องเผชิญกับโลกอันโหดร้ายที่ไร้ฮู้ดคอยเยียวยาจิตใจ
เหตุผลที่เธอใช้ขู่เข็ญเอาจากผมก็คือ ความผิดพลาดตอนออกล่าครั้งล่าสุดที่ทำให้เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่น แต่ก็นะ… ใครจะไปตรัสรู้ล่ะว่าเจ้าหมาป่าสีชาดบ้านั่นจะเก่งขนาดนั้น?
ผมยืนยันคำเดิมว่ามันไม่ใช่ความผิดของผมสักนิดเดียว
อันที่จริง ด้วยค่าความทนทานที่เพิ่มขึ้น ผมแทบไม่สะทกสะท้านต่อสภาพอากาศที่เย็นลงแบบนี้เลยด้วยซ้ำ แถมไอ้ฮู้ดเจ้าปัญหานั่นก็แค่วางแหมะอยู่ในกระเป๋ากีฬามาตั้งนานโดยที่ผมไม่ได้แตะต้องมันเลยด้วย
แต่… แต่นั่นมันของผมไง! ของที่ผมเป็นเจ้าของนะเว้ย!
แต่เอาเถอะ… ช่างมันก็ได้