เหลือเวลาอีกเพียงสิบวันก่อนจะหมดเวลาเควสต์ประจำชั้น ผมจึงตัดสินใจแยกตัวออกมาล่าเพียงลำพัง โดยจัดเตรียมเสบียงเพียงเนื้อตากแห้งกับน้ำไม่กี่ขวดใส่กระเป๋าแล้วมุ่งหน้าเข้าป่าทันที
ผมอยากลองปล่อยให้คนพวกนั้นลองเอาตัวรอดกันเองดูสักสองสามวันบ้าง
แฮดวินดูจะไม่ชอบใจการตัดสินใจนี้เลยสักนิด ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็คงคิดไม่ต่างกัน แต่ลึกๆ ผมรู้ว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุด เพราะบางคนเริ่มพึ่งพาผมมากเกินไปจนหยุดพัฒนาตัวเอง และเอาแต่เดินตามหลังผมต้อยๆ
แน่นอนว่าการทิ้งไปแบบนี้อาจทำให้พวกเขาต้องเจ็บตัวหรือถึงขั้นเอาชีวิตไม่รอด แต่มันก็ยังดีกว่าปล่อยให้พวกเขาเดินตามก้นผมไปเรื่อยๆ จนต้องไปตายกันหมดในอนาคต
หากมองว่าโลกนี้คือเกม ชั้นแรกมันก็ควรจะเป็นระดับที่ง่ายที่สุดไม่ใช่หรือไง?
สำหรับผม อันตรายในตอนนี้ไม่ได้ดูเหนือบ่ากว่าแรงนัก แต่ผมกลับรู้สึกว่าการเติบโตของตัวเองเริ่มจะช้าลงจนน่าหงุดหงิด
ผมไม่อยากกลายเป็นพวกที่ต้องพึ่งพาสังคมจนสูญเสียสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เลยขอปลีกตัวออกมาทบทวนตัวเองสักพักแล้วค่อยกลับไป
และเหตุผลสำคัญอีกอย่าง… ผมเริ่มกังวลว่าตัวเองกำลังผูกพันกับพวกนั้นมากเกินไปแล้ว
