ป่าแห่งนี้ยังคงเงียบเชียบเหมือนเคย พอไม่มีเทสคอยช่วยสอดแนม ผมก็รู้สึกว่าตัวเองเปราะบางขึ้นเป็นกอง แต่น่าแปลกที่ผมกลับไม่ได้เกลียดความรู้สึกเสี่ยงตายแบบนี้เลย
มานายังคงไหลเวียนอยู่ในร่างผ่านวงจรมานาอย่างเป็นจังหวะ ทักษะ [การรับรู้มานา] ของผมคอยส่งคลื่นพลังออกไปรอบตัวระลอกแล้วระลอกเล่าราวกับระบบโซนาร์
แม้ระยะตรวจจับจะยังไม่กว้างขวางนัก แต่ก็ถือว่าพอถูไถไปได้ในยามฉายเดี่ยว
ผมคอยเช็กหน้าต่างภารกิจเป็นระยะ น่าเสียดายที่ยังไม่มีเควสต์รองใหม่โผล่มาให้เชยชมเลย แต่ด้วยนิสัยอย่างไอ้ระบบหน้าเลือดนี่ ผมมั่นใจว่ามันต้องกำลังซุ่มเตรียมอะไรที่เผ็ดแสบทรวงไว้รอผมแน่นอน
และแล้วศัตรูตัวแรกก็ปรากฏตัวขึ้น… มันคือหมาป่าธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง
[หมาป่า เลเวล 2]
“น่าสงสาร แกหลงมาทำอะไรในเขตเลเวลสูงแบบนี้กันหือ?”
มันทำท่าดมกลิ่นผมแวบเดียวแล้วตัดสินใจเผ่นแนบไปทันที แต่เสียใจด้วยนะความเร็วระดับนั้นน่ะหนีผมไม่พ้นหรอก
ผมอัดมานาเข้าสู่ร่างแล้วพุ่งชาร์จใส่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามันหลายขุม ก่อนจะปิดฉากด้วยการ... ตบ
