แต่ทว่า ในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังจะคลายลง ผมกลับสัมผัสได้ถึงร่องรอยมานาบางเบาที่ขอบระยะของ การรับรู้มานา
ผมจึงรีบเร่งส่งคลื่นมานาออกไปเพื่อตรวจสอบทันที แต่ความรู้สึกนั้นกลับเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
หือ?
ผมพุ่งตัวไปยังทิศทางนั้นด้วยความรวดเร็ว แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า มันหายวับไปโดยไม่ทิ้งรอยมานาหลงเหลือไว้แม้แต่นิดเดียว
ตัวอะไรกันแน่?
ป่ารอบตัวเริ่มแผ่ซ่านความรู้สึกอันตรายออกมาทันที ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทุกทิศทางจนน่าขนลุก
จู่ๆ ผมก็สัมผัสได้ถึงมานาจากด้านหลัง!
แต่พอตั้งสมาธิจดจ่อไปตรงนั้น มันก็หายวับไปทันทีในแบบที่อธิบายไม่ได้ เหงื่อกาฬเริ่มไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ผมตัดสินใจพุ่งหนีออกมาจากจุดนั้นโดยไม่ลังเล
ผมใช้มานาเสริมพลังกล้ามเนื้ออย่างเต็มที่ จนตอนนี้ผมวิ่งได้เร็วพอๆ กับม้า และยังใช้ สมาธิ คอยช่วยควบคุมทิศทางให้พุ่งฝ่าดงไม้ไปได้อย่างแม่นยำ
ผ่านไปไม่กี่นาที ผมหยุดพักเพื่อหอบเอาอากาศเข้าปอดพลางคิดว่าสะบัดมันหลุดแล้วแน่ๆ… ทว่าคลื่นมานาสายเดิมกลับปรากฏขึ้นที่ขอบระยะการรับรู้อีกครั้ง!
ให้ตายเถอะ!
