ผมออกวิ่งอีกสิบนาทีต่อเนื่อง เค้นมานาผ่านวงจรมานาเพื่อเพิ่มกำลังขาจนกล้ามเนื้อร้อนผ่าว โชคดีที่มานาสำรองในตอนนี้มีมากพอจะประคองสภาพนี้ไว้ได้นานพอดู
แต่ไม่ว่าผมจะเร่งความเร็วแค่ไหน ผมก็ยังคงสัมผัสได้ถึงกระแสมานาเดิมอยู่ที่ขอบระยะการรับรู้เสมอ
ตอนแรกผมพยายามจะวิ่งหนี แต่นานวันเข้าก็เริ่มรู้สึกว่ามันกำลังพยายาม ล่อ ผมไปที่ไหนสักแห่ง ผมจึงเลือกที่จะเลี่ยงเส้นทางนั้น
มีอยู่จังหวะหนึ่งที่ผมลองพุ่งเข้าหามันเพื่อเผชิญหน้า แต่มันก็หายตัวไป และกลับมาโผล่ข้างหลังผมภายในเวลาไม่ถึงนาที!
ในระหว่างที่หนี ผมพยายามปรับจูน การรับรู้มานา จนขยายระยะออกไปได้อีกหน่อย ทว่าไอ้ตัวปริศนานั่นก็ขยับตามเหมือนเงาตามตัว มันรักษาระยะห่างไว้อย่างเหนียวแน่นที่ขอบเขตการรับรู้ของผมเสมอ ไม่ขาดไม่เกิน
ผมหยุดวิ่ง ลมหายใจถี่กระชั้นจนอกกระเพื่อม กล้ามเนื้อล้าจนสั่นระริก เหงื่อไหลโทรมกาย
จู่ๆ เสียงที่ฟังดูเหมือนการหัวเราะก็แว่วดังมาจากระยะไกล พร้อมกับการปรากฏตัวของมันที่ขอบระยะการตรวจจับอีกครั้ง
ไอ้เวรเอ๊ย… เริ่มจะน่ารำคาญแล้วนะเนี่ย จะสู้ก็เข้ามาสู้สิวะ!
