จากเดิมที่ต้องสาดมานาท่วมท้นเหมือนเปิดก๊อกทิ้ง ตอนนี้ผมกลับควบคุมเส้นใยมานาบางเฉียบให้ไหลผ่านวงจรได้อย่างประณีต
ร่างกายมนุษย์ที่เคยห่วยแตกและไร้ประสิทธิภาพในการรองรับพลังงาน บัดนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่จนเห็นผลทันตา
[การควบคุมมานา เลเวล 5 > เลเวล 6]
นั้นไงมาตามนัดเลย!
ผมยันตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังส่งเสียงประท้วงด้วยความเจ็บปวดจากการสลักวงจรมานา แต่ผมกลับรู้สึกพอใจกับมันอย่างประหลาด
“ในที่สุดก็ลุกได้สักทีนะพี่!”
เสียงของเควินแว่วมากระทบหู ฟังดูน่ารำคาญชะมัด โดยเฉพาะในเวลาที่ผมยังปวดหัวตึบๆ แบบนี้
แต่เอาเถอะ… เห็นแก่ที่ตอนนี้ผมกำลังอารมณ์ดีสุดๆ ผมจะแสร้งทำเป็นหูทวนลมปล่อยผ่านไปก่อนแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วกัน
“ตอนนี้เหมือนทุกคนต้องรอพี่คนเดียวเลยนะ ขนาดเจ้าหมูน้อย บิสกิตยังเตรียมพร้อมจะไปแล้วเลยเนี่ย”
เควินยังไม่หยุดพล่าม พลางบุ้ยปากไปทางเจ้าคอร์กี้ที่อยู่ไม่ไกล
“…”
โอเค… ปากของไอ้หมอนี่ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันง่ายขึ้นเลยจริงๆ ผมจ้องหน้าเขานิ่งๆ แต่ดูเหมือนคนอย่างเควินจะอ่านบรรยากาศไม่เป็น หรือไม่ก็นิสัยเสียจนกู่ไม่กลับ
