“อีกอย่างนะพี่… ท่าเดินพี่ตอนนี้เหมือนคนขี้ราดกางเกงชะมัดเลยว่ะ ฮ่าๆ!”
เขาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีพลางกุมท้อง ขำจนตัวโยนโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ
โอเค จบกัน… ความเมตตาของผมหมดลงแค่นี้แหละ
ผมหยุดเดินแล้วค่อยๆ หันไปจ้องเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบที่สื่อความหมายชัดเจนว่า แกตายแน่
จิตสังหารจางๆ ของผมคงเริ่มทำงานโดยไม่รู้ตัว จนไอ้ตัวแสบที่กำลังขำอยู่ถึงกับชะงักกึก หนังตาขวาของเขาคงเริ่มกระตุกยิกๆ
“เฮ้ยๆ พี่เนเทล ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะ?”
น้ำเสียงที่เคยร่าเริงเริ่มสั่นเครือ
หืม… บางทีผมควรจะมอบหน้าที่ถลกหนังกวางให้เขารับผิดชอบเพิ่มขึ้นอีกสักสามสี่ตัวดีไหมนะ?
ผมมั่นใจเลยว่าคนรักสะอาดแบบเขาต้องเกลียดงานกลิ่นคาวเลือดที่ล้างออกยากนั่นเข้าไส้แน่ๆ หรือไม่ก็อาจจะ ช่วยฝึกสะท้อนหินให้เขาด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมสักเท่าตัว
“พี่เนเทล! หยุดก่อน รอเดี๋ยวดิพี่! ผมแค่ล้อเล่นเอง!”
ผมเลิกสนใจเควิน และเดินออกมาที่ด้านนอกของตู้ขบวน ที่นั้นเจ้าบิสกิตวิ่งออกมาต้อนรับผมด้วยการส่ายหางดิ๊กๆ ก่อนจะเดินเคียงข้างไปกับผมอย่างร่าเริง
