แฮดวินเปรยขึ้น สายตาที่เขามองบิสกิตดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
แกไปทำอะไรเขาไว้ล่ะบิสกิต?
แต่ก็นั่นแหละ… ทำได้ดีมาก เจ้าหมาแสนดี!
พวกเราทุกคนก้มมองเจ้าคอร์กี้ที่แสนดีที่สุดในโลก มันแลบลิ้นห้อยหอบหายใจพลางทำท่าทางทะเล้นเหมือนกำลังแอบยิ้มเยาะใส่ใครบางคนอยู่
เจ้าหมาเงยหน้ามองผม และผมก็มองมัน พวกเราสบตากันครู่หนึ่งก่อนที่ผมจะออกคำสั่ง
“อยู่กับแฮดวินและคนอื่นๆ ไปนะ”
หางของมันหยุดแกว่งทันที มันกะพริบตาช้าๆ อย่างเชื่อฟัง
“สรุปคือเราจะเดินไปจนกว่าดวงอาทิตย์จะดับไปใช่ไหม?”
ผมหันไปถามเทสต่อ
“เดี๋ยวนะ สำหรับเจ้าหมูอ้วนบิสกิตนี่ คือสั่งแค่นี้เองเหรอ? มันฟังรู้เรื่องจริงๆ หรือไง?”
เสียงเควินโวยวายแทรกมาจากด้านหลัง แต่พวกเราส่วนใหญ่เรียนรู้ที่จะเมินเฉยต่อเขาไปนานแล้ว
ตอนนี้พวกเราคำนวณเวลาที่ดวงอาทิตย์จะดับ ได้ค่อนข้างแม่นยำแล้ว โดยอ้างอิงจากการนับถอยหลังของระบบก่อนจะถูกบังคับส่งกลับ
ที่บอกว่าดวงอาทิตย์ดับก็ตามชื่อเลย มันไม่ได้เคลื่อนที่หรือลับขอบฟ้าอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันแค่ดับวูบหายไปดื้อๆ โดยไม่ให้สัญญาณเตือนล่วงหน้าเลยสักนิด บ้าบอชะมัด
