บทที่ 35 เหยื่อสังเวย
ไม่นานนัก ป่าที่เคยสงบสุขก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสถานที่ลึกลับชวนขนลุก เสียงขยับเขยื้อน และเสียงกิ่งไม้หัก ทำให้หัวใจของผมเต้นระรัว ความรู้สึกถึงลางร้ายเริ่มหนักอึ้งขึ้นในทุกวินาทีที่ผ่านไป
และแล้ว มอนสเตอร์ตัวนั้นก็ปรากฏกาย
มันก้าวออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบด้วยจังหวะที่เชื่องช้าทว่ามั่นคง อุ้งเท้าขนาดมหึมาบดขยี้พุ่มไม้ และใบไม้แห้งจนเกิดเสียงกรอบแกรบที่ชวนให้รู้สึกคลื่นไส้ ทุกย่างก้าวของมันหนักหน่วงจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน
ทว่าสิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือดวงตาของมัน… พวกมันเรืองแสงสีส้มผิดธรรมชาติ ราวกับมีเปลวเพลิงที่คุกรุ่นอยู่ภายในร่างของมันจริงๆ
คลื่นมานาอันมหาศาลแผ่ซ่านเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ส่งผลให้ทุกคนยืนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว
ขณะที่มันคืบคลานเข้ามา ป่าทั้งป่าก็พลันเงียบสงัดลงเรื่อยๆ เสียงขู่คำรามต่ำก้องกังวานอยู่ในอากาศ แรงสั่นสะเทือนของมันสั่นท้านไปถึงกระดูก
มันจ้องมองมาที่ผมอีกครั้ง ก่อนจะละสายตาลงมองที่พื้นดินตรงหน้าอย่างเย็นชา
[หมีเถ้าถ่าน เลเวล 20]