เลเวลของมันเพิ่มขึ้น คลื่นมานาที่แผ่ออกมาจากร่างมหึมานั่นทำให้ท้องไส้ของผมปั่นป่วนจนอยากจะอาเจียน บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด
แม้แต่การขยับปอดเพื่อหายใจเข้ายังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก
หมีเถ้าถ่านก้าวเข้ามาหาเราอีกสองสามก้าวแล้วหยุดลง มันจ้องมองพวกเราด้วยดวงตาที่ดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความเฉลียวฉลาดที่น่าขนลุก
หนึ่งนาที… สองนาที… สามนาทีผ่านไปโดยไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน จนกระทั่งความเงียบถูกฉีกกระชากด้วยเสียงกรีดร้องแห่งความสิ้นหวังของใครบางคน
หูของมอนสเตอร์ตัวนั้นกระดิกรับเสียง มันเพียงแค่คำรามตอบกลับมาสั้นๆ แต่แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ทำให้กระจกหน้าต่างที่เหลืออยู่บนตู้ขบวนรถไฟแตกละเอียดทันที
เสียงกรีดร้องนั้นเงียบลงฉับพลันแทนที่ด้วยเสียงสะอื้นและคำถามที่เต็มไปด้วยความกลัว
“มันต้องการอะไรกันแน่?!”
“ขาฉัน… ขยับไม่ได้”
“หรือว่ามันอยากจะกินอะไรสักอย่าง… เหมือนคราวที่แล้วไง?”
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน ภาพร่างของเดนี่ ที่ถูกกัดกินทั้งเป็นผุดขึ้นมาในหัว
มอนสเตอร์เริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้น มันเหยียบผ่านแนวรั้วไม้ระแนงจนแหลกละเอียดโดยไม่เกิดแม้แต่รอยขีดข่วนบนผิวหนัง
