ผู้คนเริ่มแลกเปลี่ยนสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง อากาศรอบตัวหนาแน่นขึ้นจนเหงื่อเย็นๆ ไหลอาบแผ่นหลัง
ผมเคยคิดว่าถ้าเจอหน้ามันอีกครั้งผมคงพอจะทำอะไรได้บ้าง แต่ความจริงคือผมทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว แค่คิดจะวิ่งหนียังเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ… สมเพชตัวเองชะมัด
ในวินาทีแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง อีธาน มหาเศรษฐีจอมขี้อวด ก็แผดเสียงออกมา ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้
“เราควรจะโยนใครสักคนให้มัน เหมือนคราวที่แล้วไง! เราต้องสละ… ใครสักคน!”
สายตาของเขาลอกแลกมองหาเหยื่อสังเวย กลุ่มคนต่างถอยกรูดด้วยความสยดสยอง แต่ลึกๆ ความกลัวก็ทำให้หลายคนเริ่มโอนอ่อนตามความคิดนั้น
สายตาของอีธานไปหยุดอยู่ที่ลิลลี่ เด็กสาวร่างเล็กที่ดูไร้ทางสู้ที่สุดในกลุ่ม
“ฉันขอโทษนะลิลลี่!”
เขาขยับตัวด้วยความลนลานพลางกระชากแขนเด็กสาวจนเธอร้องเสียงหลง ทุกคนตกใจจนตอบสนองช้าไปก้าวหนึ่งเมื่อเขาเริ่มฉุดกระชากเธอเข้าไปใกล้รัศมีของหมีร้าย
ผมมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา… จริงๆ ผมก็เห็นด้วยกับเขานะ เขาแค่พยายามดิ้นรนเพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้ แต่มันติดอยู่ที่เรื่องเดียว
