เสียงนั้นค่อยๆ แหบพร่าและแผ่วลงเรื่อยๆ อีธานกระอักเลือดกองโตออกมาคำสุดท้ายก่อนจะแน่นิ่งไป
มอนสเตอร์ตัวนั้นค่อยๆ บรรจงกัดกินร่างที่ไร้วิญญาณอย่างช้าๆ มันกวาดสายตามองพวกเราที่ยืนตัวสั่นเป็นพักๆ อย่างไม่ใส่ใจ ไร้ซึ่งร่องรอยของการระแวดระวัง
ราวกับพวกเราเป็นเพียงมดปลวกที่ไม่มีค่าพอให้มันต้องหยุดมื้ออาหารอันโอชะ
หลังจากอิ่มหนำ มันเลียคราบเลือดที่ติดอยู่รอบปากอย่างพึงพอใจ
ทันใดนั้น คลื่นมานาอันเข้มข้นอีกระลอกก็พุ่งทะลวงตรงมาที่ผม ครั้งนี้ผมสัมผัสได้ชัดเจนว่ามันไม่ได้เล็งมาที่ตัวผม แต่มันเจาะจงไปที่เศษสร้อยคอแตกหักซึ่งอยู่ในกระเป๋าของผม
มันจ้องลึกเข้ามาเหมือนจะย้ำเตือนบางอย่าง ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าป่าลึกไปอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดและความเงียบงันที่น่าอึดอัดเกินจะบรรยาย
ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากหมีเถ้าถ่านจากไป ผมตัดสินใจเดินมุ่งหน้าเข้าป่าไปเพียงลำพัง
ผมไล่ล่า และฆ่าทุกสิ่งที่ขวางหน้า ไม่ว่าจะเป็นโทรลล์ ก็อบลิน หรือหมาป่า ทุกชีวิตที่ผ่านเข้ามาในสายตาถูกสังหารทิ้งอย่างไร้ความปราณี ความโกรธแค้น และมานาที่ลุกโชนอยู่ในเส้นเลือด ทำให้ผมลงมืออย่างบ้าคลั่ง
