เขาคงเป็นคนเดียวในที่นี่ที่กล้าเดินเข้าป่าไปคนเดียวในสภาพอารมณ์แบบนั้น ในขณะที่พวกเรา ยังคงรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่ต้องออกไปล่า
ผมสะบัดหัวไล่ความตื่นเต้น แล้วกลับมาจัดการรมควันเนื้อหมูป่าที่ทำค้างไว้ต่อ
“นายคิดว่าเขาโกรธมากไหม?”
ลิลลี่กระซิบถามขึ้นเบาๆ
“เธอก็เห็นหน้าเขาแล้วนี่ โกรธจัดจนน่าขนลุกเลยล่ะ”
ผมตอบ
“อ้อ…”
เธอเงียบเสียงลง
มาถึงจุดนี้ ผมมั่นใจว่าทุกคนดูออกว่าเธอแอบปลื้ม เนเทล อยู่นิดๆ แต่ทุกคนที่ว่าก็คงยกเว้น เนเทล นั่นแหละ ดูเหมือนเขาจะเป็นพวกเข้าสังคมไม่เก่งอย่างแรง
เขาอาจจะคิดว่าตัวเองทำตัวได้เนียนแล้ว แต่ผมมักจะเห็นเขาแวบหายตัวไปทันทีที่มีคนมากกว่าสองคนเข้ามาคุยด้วย
บางครั้งเขาก็พอจะทนฝืนคุยได้นานหน่อย แต่พอผ่านไปสักพักเขาก็จะเริ่มเงียบขรึมลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการเดินหนีไปดื้อๆ หรือไม่ก็มีเทสโผล่มาช่วยเขาไว้
แต่ถ้ามองอีกมุม เธออาจจะมาช่วยพวกเราไม่ให้โดนเขาเมินใส่จนหน้าแตกซะมากกว่า
แต่มันก็น่าสนุกดีที่ได้แหย่เขาบ้าง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก ประเด็นคือเนเทลนะ เป็นไอ้ตัวแสบที่เห็นแก่ตัว และไร้อารมณ์สิ้นดี
