บทที่ 33 ความประมาท
“สรุปว่านายทำมันลงไปจริงๆ สินะ…”
แฮดวินเอ่ยขึ้นขณะจ้องหน้าผมสลับกับเทสด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
สำหรับผม การจัดการโทรลล์เลเวล 12 มาสดๆ ร้อนๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลยสักนิด โอเค แม้จะตึงมือบ้าง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่จริงๆ แต่ดูเหมือนแฮดวินจะไม่คิดแบบนั้น
“ให้ตายซิ เนเทล”
เขาสบถพลางถอนหายใจ และกวาดมือไปมากลางอากาศอย่างหัวเสีย
“นายพอจะนึกออกบ้างไหมว่าที่ทำลงไปมันบ้าบิ่นแค่ไหน นายเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งแล้วนะ!”
ผมทำเพียงแค่ยักไหล่ สำหรับผมถ้ามันดูอันตรายเกินรับมือ ผมก็แค่โกยแน่บก็พอ และถ้าหนีไม่พ้นก็แค่ล่อมันกลับมาที่ค่ายเท่านั้นเอง แน่นอนผมไม่พูดอะไรแบบนี้ไปหรอก
“นายกำลังทำให้ชีวิตของทุกคนตกอยู่ในอันตรายนะ”
แฮดวินกดเสียงต่ำลง
“จินตนาการออกไหมว่าถ้าต้องเสียนายและเทส ไปพร้อมกันกลุ่มเราจะลำบากแค่ไหน หรือถ้าพวกนายฆ่ามันไม่ได้แล้วล่อมันกลับมาที่นี่ คนอื่นๆ จะเป็นยังไง?”
ผมรับฟังข้อกล่าวหาเหล่านั้นด้วยท่าทีเรียบเฉย ความกังวลของเขาไม่ใช่ปัญหาของผมสักนิด เมื่อหันไปมองเทส ผมเห็นเธอแสดงสีหน้าเหมือนจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ผมรู้จักเธอดีเธอก็ไม่ต่างกับผมมากนักหรอก
