บทที่ 32 โทรลล์ ตัวเต็มวัย
ตอนนี้ดวงอาทิตย์จอมปลอมนั้น ลับขอบฟ้าไปอีกครั้งแล้ว คลื่นมานาที่แผ่ออกมายังน่าสะพรึงกลัวเช่นเดิม
แต่สิ่งผมสัมผัสได้ว่าแตกต่างออกไปในคราวนี้ ก็คือมวลอากาศที่หนาวเย็นกว่าเดิม จนพวกเราต้องเร่งสะสมฟืน และออกล่าสัตว์เพิ่ม เพราะลางสังหรณ์ของผมบอกว่าวัฏจักรหน้าความหนาวเหน็บอาจรุนแรงขึ้น
ช่วงนี้พวกเราทุกคนต่างรู้สึกว่า จำนวนก็อบลินในป่านั้น เพิ่มขึ้นอย่างมาก แม้แต่ฝูงหมาป่าก็เริ่มหันมาจู่โจมพวกเราบ่อยครั้งขึ้น
นอกจากนี้ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่น่ากังวลใจ พวกเราไปพบซากหมาป่ายักษ์และโทรลล์ถูกฉีกทึ้งจนแขนขาบิดเบี้ยว อวัยวะภายในถูกควักออกมาแต่กลับไม่ถูกกิน
ร่องรอยการฆ่าที่โหดเหี้ยมและผิดวิสัยเช่นนี้ทำให้ผมนึกถึงเจ้า หมีเถ้าถ่าน ตัวนั้นขึ้นมาทันที
มันทำให้ผมรู้สึกกระสับกระส่ายและแอบสงสัยไม่ได้ว่า หรือมันจะเริ่มติดใจรสชาติเนื้อมนุษย์จนเมินเฉยต่อการกินมอนสเตอร์ตัวอื่นไปแล้วหรือเปล่า?
หากข้อสันนิษฐานของผมเป็นจริง อีกไม่นานมันจะต้องย้อนกลับมาหาพวกเราแน่ๆ
