บทที่ 26 ความเงียบ
“นี่คุณเอาจริงเหรอ?”
แฮดวินถามย้ำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อหู
“จริง”
ผมตอบสั้นๆ คำเดียว
ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังสนุกกับสถานการณ์นี้มากไปหน่อยหรือเปล่า แต่ก็นะ… ใครจะสนล่ะ ในเมื่อแฮดวินเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อน ที่เลือกเข้าข้างนังหนูจอมปั่นประสาทนั่นแทนที่จะเลือกผม
เขาถอนหายใจยาวเหยียด
“คุณใช้มันเป็นหรือเปล่า? มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็นหรอกนะ”
“ไม่มีปัญหาหรอก”
ผมตอบปัดอย่างรำคาญ พลางส่งสายตาเร่งเร้าให้เขาส่งมันมาเสียที
เขายืนนิ่งเหมือนสมองกำลังจะระเบิดจากการพยายามหาทางเลี่ยงข้อเสนอ แต่สุดท้ายเมื่อตระหนักได้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น เขาก็จำใจชักอาวุธออกมาส่งให้ผม
ผมคว้าปืนพกกระบอกนั้นมาอย่างไม่ละอายใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสปืนจริงๆ มันหนักกว่าที่คิดไว้ และความเย็นเฉียบของโลหะที่กระทบผิวมันให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก
“ตกลงตามนี้ใช่ไหม?”
เขาถามทวน
“ใช่ ตามนั้น”
ผมพยักหน้า
ทันทีที่พูดจบ ผมก็จัดการทำลายมันทิ้งด้วยทักษะ การสั่นพ้อง ทันที ผมตวัดมานาผ่านอากาศเพียงสองครั้ง เหล็กกล้าจากโลกมนุษย์ก็ถูกตัดขาดออกจากกันราวกับก้อนเนยที่โดนมีดร้อนๆ กรีด