พวกเรามุ่งหน้าเข้าสู่ป่าอีกครั้ง การเดินทางไปยังแหล่งน้ำเดิมราบรื่นจนน่าประหลาดใจ เราไม่พบร่องรอยของมอนสเตอร์แม้แต่ตัวเดียว
ทว่ายิ่งเข้าใกล้แหล่งน้ำ บรรยากาศกลับยิ่งกดดันอย่างบอกไม่ถูก ผมสังเกตเห็นว่าผืนป่ารอบตัวเริ่มจมลงสู่ความเงียบที่ผิดปกติ สายลมที่เคยพัดไหวหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความนิ่งงันที่ทำให้ผมรู้สึกเสียวสันหลัง
หลังจากรีบจัดการตักน้ำใส่ภาชนะจนครบ พวกเราก็เร่งฝีเท้าเดินทางกลับ แต่เดินไปได้ไม่ไกลนัก ความผิดปกติที่ว่าก็เริ่มทวีความรุนแรงขึ้น
ทุกสิ่งรอบตัวเงียบสนิทราวกับป่าทั้งป่าพร้อมใจกันหยุดหายใจ พวกเราชะงักกึกอยู่ครู่หนึ่งเพื่อมองรอบตัว แต่เมื่อไม่พบสิ่งใดจึงตัดสินใจเดินต่อ
ในตอนนี้ ร่างกายของผมตึงเขม็งไปด้วยความตื่นตัวจนถึงขีดสุด หัวใจเต้นรัวด้วยความไม่สบายใจที่อธิบายไม่ได้
หนึ่งนาทีผ่านไป… เราก้าวเดินท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น
สองนาทีผ่านไป… เสียงฝีเท้าและเสียงลมหายใจของพวกเราดังกึกก้องจนน่ากลัว
ผ่านไปอีกครู่ใหญ่… มือของผมเริ่มสั่นและเจ็บแปลบจากการกำด้ามกระบองแน่นเกินไป
