ใครบางคนอ้อนวอนทั้งน้ำตา
เสียงเพรียกจากเหล่าสัตว์ป่าและมอนสเตอร์ดังระงมจนหนวกหู ผมวิ่งหน้าตั้งฝ่าความมืดจนไปชนเข้ากับอะไรบางอย่างจนล้มคว่ำ
มานาในร่างกายไหลพล่านกระแทกไปตามเส้นเลือดอย่างบ้าคลั่ง ผมมองไม่เห็นอะไรเลย สัมผัสได้เพียงมานาที่อัดแน่นอยู่มหาศาลรอบตัว ทั้งจากพื้นดินและท้องฟ้า มันรุนแรงและสยดสยองจนผมก้มลงอาเจียนออกมาอย่างไม่อาจกลั้น
ทว่าในวินาทีที่ความสิ้นหวังมาถึง… แสงสว่างก็ปรากฏขึ้น
ท้องฟ้าที่เคยมืดสนิทถูกฉีกกระชากด้วยแสงจ้าที่แผ่กระจายเป็นแถบสีหลากสีสันชวนให้ขนลุก สีเขียว ชมพู และน้ำเงิน เคลื่อนไหวเป็นจังหวะเหมือนแสงเหนือ สาดแสงสลัวที่เปลี่ยนความมืดมิดให้กลายเป็นฉากที่ดูเหมือนยามเช้าที่เงียบเหงาและเยือกเย็น
ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะโลหะเป็นจังหวะจากตู้ขบวนรถไฟก็ดังแว่วมา มันเป็นสัญญาณฉุกเฉินที่เราตกลงกันไว้
และหลังจากเสียงนั้นไม่กี่อึดใจ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทั้งของมอนสเตอร์ และมนุษย์ก็ดังสนั่นมาจากทางพื้นที่โล่งแห่งนั้น!
