บทที่ 23 โทรลล์
ในที่สุดแฮดวินก็ตัดสินใจรมควันเนื้อส่วนที่เหลือ โดยให้เหตุผลว่ากลิ่นของมันคงไม่ดึงดูดสัตว์ร้ายไปมากกว่าการรวมกลุ่มของคนกว่าสามสิบคนหรอก
ตอนนี้ตู้ขบวนรถไฟและพื้นที่โล่งรอบข้างได้กลายเป็นฐานที่มั่นชั่วคราวของเราไปโดยปริยาย และดูเหมือนว่าหากเราคิดจะลากตู้รถไฟนี้หนีไปไหน ก็คงไปได้ไม่ไกลนักเพราะถูกโอบล้อมด้วยป่าทึบจนไร้ทางผ่าน
พวกเราทุกคนจึงได้แต่เฝ้ารอจนกว่า เควสรอง จะสิ้นสุดลง ในระหว่างนั้นผมใช้เวลาไปกับการดื่มน้ำ กินเนื้อ งีบหลับบนพื้นตู้ขบวน และฝึกฝนการใช้ทักษะกับมานาให้คล่องแคล่วขึ้น
ทว่าสิ่งที่น่าขนลุกคือดวงอาทิตย์บนฟ้านั่น ตลอด 24 ชั่วโมงเต็มมันยังคงนิ่งสนิทอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว อากาศ เมฆ หรือแม้แต่สายลมยังคงพัดวนลูปเดิมๆ ราวกับโลกทั้งใบถูกหยุดเวลาไว้
เพียงไม่กี่นาทีก่อนที่เควสรองจะสำเร็จ ชายคนหนึ่งก็เดินมาหยุดตรงหน้าผม
“ผมชื่อ อีธาน ลี”
เขาแนะนำตัว ดูจากรูปลักษณ์แล้วเขาน่าจะอายุมากกว่าผมไม่มากนัก เสื้อผ้าที่เขาสวมดูเนี้ยบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในสถานการณ์สิ้นหวังแบบนี้
