ผมมองเจ้าตัวเล็กก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วตัดสินใจเทน้ำลงในอุ้งมือให้มันกิน ผมทำซ้ำแบบเดิมอยู่สองสามครั้งจนเจ้าบิสกิตเลียมือผมเก็บหยดสุดท้ายจนเกลี้ยง
พอเห็นว่าผมไม่เทเพิ่มให้แล้ว มันก็เห่าหนึ่งที หันหลังกลับแล้ววิ่งกลับไปหาเจ้าของทันที ขาสั้นๆ ของมันทำให้ตัวมันโยกเยกไปมาดูน่าตลกดี
ดูจากสถานการณ์ อีกไม่นานเราคงต้องกลับไปตักน้ำเพิ่มกันอีก ครั้งแรกที่เราไป เราอาจจะแค่โชคดีที่ไม่เจออันตราย แต่หากครั้งหน้าเราดันไปจ๊ะเอ๋กับเจ้าหมีเถ้าถ่านตัวนั้นเข้าล่ะก็… คงจบไม่สวยแน่ๆ
ผมแอบคิดในใจว่า บางทีการขาดน้ำตายก็อาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่แย่เท่าไรนักเมื่อเทียบกับการต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายตัวนั้นอีกครั้ง
เมื่อเวลาผ่านไปสามชั่วโมง การทดลองก็เสร็จสิ้น พวกโดมินิกและแคสเซียน ไม่ได้มีอาการอะไร ส่วนพวกที่กินเนื้อไปก่อนหน้านี้ก็ยังปกติดี ผมจึงไปหยิบเนื้อชุดใหญ่มา และกินมันอย่างหิวกระหาย
เนื่องจากไม่มีเครื่องปรุงอะไรเลยทำให้รสชาติมันจืดชื่นมาก แต่ตอนนี้ใครจะสนละผมหิวจนจะกินเจ้าหมีเถ้าถ่านได้เลยนะ ไม่มีเวลามาสนใจรสชาติหรอก
