ในระหว่างนั้น เราเริ่มต้มน้ำในถังเหล็กที่นำกลับมาด้วย แคสเซียนกับโดมินิกถูกจัดให้เป็น หนูทดลอง พวกเขาดื่มน้ำที่ยังอุ่นจัดเข้าไปแล้วสองสามอึก โดยมีผมคอยจ้องสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเขายังปกติดีอยู่
“คุณแน่ใจนะ?”
โดมินิกถามพลางมองไปรอบๆ ด้วยสายตาระแวดระวังขณะที่แฮดวินกำลังหั่นเนื้อ
“ถ้าเราทำอาหาร กลิ่นของมันจะไม่ดึงดูดไอ้ตัวนั้นให้กลับมาหาเราใช่ไหม?”
“ตอนนี้มีคนรวมกันอยู่ตั้งสามสิบกว่าคน เป็นไปไม่ได้หรอกที่สัตว์ประหลาดในป่าจะไม่ได้กลิ่นพวกเรา”
แฮดวินตอบเสียงเรียบพลางชี้ไปที่ถังเหล็ก
“เอาแบบนี้ เราจะใช้วิธีต้มแทนการย่างไฟ มันช่วยลดกลิ่นได้พอสมควร และเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว”
แฮดวินหันมาทางผมหลังจากจัดการเนื้อเสร็จ
“สองคนนั้นยังปกติดี น้ำน่านจะปลอดภัยแล้วล่ะ”
ผมมองไปที่โดมินิกและแคสเซียน พวกเขาดูไม่มีท่าทีเจ็บป่วยจริงๆ
“ต้องใช้เวลาเตรียมนานแค่ไหน?”
ผมถามเพราะความหิวเริ่มประท้วง
“ประมาณหนึ่งถึงสามชั่วโมง”
แฮดวินตอบ
ใจจริงผมหิวจนจะขาดใจอยู่แล้ว แต่ความปลอดภัยต้องมาก่อนเสมอ
