“ต้มมันสักสามชั่วโมงเถอะ ถ้าเนื้อสุกแล้วพวกเขากินเข้าไปแล้วยังไม่เป็นไร เราค่อยเริ่มกินและดื่มน้ำตาม”
ผมบอกออกไป
“ได้สิ ระหว่างนี้เราจะแยกน้ำที่ต้มแล้วไว้ส่วนหนึ่ง พอเนื้อสุกก็ให้พวกเขากินก่อนแล้วรอดูอาการอีกสักสองสามชั่วโมง”
แฮดวินเสริม
เยี่ยม… รออีกแล้ว ทั้งที่หิวจนไส้จะขาด แต่ผมจะทำอะไรได้ ในเมื่อทุกอย่างต้องผ่านคู่หูหนูทดลอง ก่อนเสมอ
“ตกลงตามนั้น”
ผมพยักหน้าเห็นด้วย
ผมเหลือบมองชายสองคนนั้นที่ทำหน้ามุ่ยเพราะไม่ค่อยพอใจกับบทสนทนาของเราเท่าไหร่นัก แต่แล้วจะยังไงล่ะ? ในนาทีนี้พวกเขาก็มีประโยชน์แค่ทำหน้าที่นี้นั่นแหละ
เราแยกน้ำใส่ขวดไว้สองสามใบ ก่อนที่แฮดวินจะโยนเนื้อกวางกองโตลงในถังเหล็กแล้วยกขึ้นตั้งไฟ เราใช้เศษผ้าสะอาดวางปิดปากถังเอาไว้ด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่ามันจะช่วยกรองกลิ่นเนื้อไม่ให้ฟุ้งกระจายไปไกล
ผมสังเกตเห็นว่ากองไฟของแฮดวินแทบไม่มีควันโขมง มีเพียงไอขาวจางๆ เท่านั้น ดูเหมือนประสบการณ์เดินป่าของเขาจะช่วยพวกเราได้มากจริงๆ
